Posts tonen met het label Sealskins. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Sealskins. Alle posts tonen

vrijdag 11 oktober 2013

Cycling Weekly - Lakeland Monster Miles Adventure X – the Ride - English version

Before you know it, you stand there, on a Sunday morning half past seven, being part of the first group on route for the Massif (62 miles) of the Mini Massif (44 miles). There is a possibility to switches routes during the ride, because the long route will just make an extra loop around another hill, before it joins the short route again. This first group is a mix of MTB and CX bikers, in total about 30 riders. Officially it is not a race, but a timed ride. I have an electronic and numbered sticker on my helmet and a number on my bar, with all the emergency info on it. I could run into trouble today. I’m in that mood at the moment of getting myself in trouble…

We depart in an easy enough pace. Meanly because it is up hill from the start. The first miles are an abandoned railroad track, I’m thinking steam trains, seeing the old iron bridges and the stone beddings. It’s still dry weather, but the road is pretty wet. The rain is waiting for us at the other side of the hill. Rain jackets are mandatory today. As are two spare tires, mini tools, pumps etc. the usual stuff. And off course food and drink for the day out. Two food stops are in place, but I think it will be tea and biscuits only. So, you better come prepared yourself.


My Camelback is filled, accompanied by two bidons, four energy bars and a couple of gels. But I’m NOT carrying a rain jacket. I got something better. I’m wearing my new Castelli Gabba, water and wind proof. It will be invaluable during the ride today. Together with the Nano flex arm and legwarmers and my Sealskinz socks I’m protected against the worse of the weather, I hope.

We ride across all possible surfaces that you can think off. Sometimes the advantage laid with the CX riders, then again the MTB riders have the upper hand, but more often than not, free riders have a ball on the downhills. On my CX bike it rattles my bones, something my broken rib is not enjoying. I try to compensate with my arms and core, but core stability is the one thing I could not exercise, due to this injury. It’s all hands on deck!

After 14 miles the first climb is completed and starts a stormy descend. The wind pick up a lot on this side of the hill and rain is coming in from the North. The sheep hide behind the little stone wall and look at us sheepishly. Little streams cascade down the hillside and we cross more than a one or two. The rain is a constant drizzle and colours our little world grey.
 
I have to make a decision, Massif or Mini Massif? There will be a point of no return at 30 miles. My body says it’s okay to do the Massif, but sense tells me take the Mini and hit it hard. Not having the healthy body I need to have to do the 62 miles of the Massif, the decision is made. Min Massif it is. To keep things interesting, I will try to use the outer ring (46T) only for the remainder of the ride. Little less bounce little more push. Legs, bum and back will hurt, but the rib will be safe.

Now I have only 9 sections instead of the 13 on the Massif. I enjoy myself every inch of the way. Not an easy way, with some nasty climbs (+20%) and some heart stopping downhill thru a forest.  Rocky and wet! If I drop of the bike it will be over and out. But I manage to stay upright and reach the bottom safely.

The last 10km is signalled thru a sign. All of the route is perfectly signed and with marshals on key locations is as safe as it can be. Well done!

These last 10 km I drive home in “high” speed. Up and down it goes. But it’s not that heavy any more. Only one little climb, 23% up, the heaviest 30 meters of my ride! I encounter no riders anymore, like I’m alone on this ride. That’s the advantage of starting in the first group and a 2-3 minutes delay between the groups. No gathering of riders anywhere. So a solo finish it will be. A warm welcome, a goodie bag, a printed timesheet and a bike wash by the local scouts, that’s what you get when you are one of the first riders back. But most important, a nice shinny medal!!!

In the end, I set the 33rd time on the Mini Massif of a total of 330th riders and I was the second rider crossing the finish line of the first group of riders I started off that morning. 4 hours and 7 minutes, not bad considered my current heath, the wet weather and the unfamiliar terrain.

Beautiful ride!!!
Start and Finish Keswick, Lakedistrict, UK.

Cycling Weekly - Lakeland Monster Miles Adventure X – the Ride

Voor je het weet sta je zondag ’s morgens om half acht aan de start van een tocht, in de eerste groep, die gaat vertrekken voor de Massif (62 miles) of Mini Massif (44 miles). Een rondje crossen om, de op vier na hoogste berg in Engeland in het Lake District. Onderweg kun je nog switchen van route, want de lange route maakt slechts een extra lus aan het einde en sluit daarna weer aan bij de korte route. De eerste groep is een mix van MTB en CX fietsen, in totaal een man (vrouw) of dertig. Officieel is het geen race, maar een tocht met tijdregistratie. Ik heb een genummerd stickertje op mijn helm met een chipje en een stuurnummerbordje met achterom mijn gegevens, voor als ik het ravijn in kukkel. Aangezien ik mijn rib een paar weken geleden gebroken heb, is dit laatste niet geheel onbelangrijk. Ik zit kennelijk in de brokken fase van het seizoen.

We vertrekken in een rustig tempo. Nog al wiedes, want het loopt direct even stevig omhoog. De eerste kilometers rijden we over een oude spoorlijn waar de rails en bielzen al sinds de jaren 70 zijn verdwenen. Hier reed vroeger de stoomtrein over oude ijzeren bruggetjes, waar we zo nu en dan overheen ratelen. Het is droog, maar de ondergrond is behoorlijk nat. Het heeft de afgelopen tijd veel geregend en achter de eerste berg schijnt het behoorlijk te regenen vandaag. Een regenjack is verplicht vandaag. Evenals twee reserve bandjes, plakspul, bandenlichters minitool met kettingpons, een power lock voor de ketting en een pomp. Hier wordt op gecontroleerd. Uiteraard dien je ook genoeg eten en drinken bij je te hebben. Er zijn twee food stops met biscuits, water en fruit, maar je kunt beter zelf alles bij je hebben voor deze tocht.
Vandaag heb ik mijn Camelback (2L), twee bidons (500ml), vier repen en drie gels bij me. Daar moet ik een heel eind meekomen. Daarnaast heb ik de verplichte onderdelen bij me, maar geen regenjack. Ik draag mijn nieuwste aanwinst een Castelli Gabba. Deze blijkt tijdens de tocht van onschatbare waarde. Samen met de Nanoflex arm- en beenstukken en mijn Sealskins sokken, ben ik meer dan behoorlijk gewapend tegen de elementen.

We rijden over alle soorten ondergronden die je maar kunt bedenken. Soms ben je als veldrijder in het voordeel soms als mountainbiker en meer dan me lief is zijn de downhillers of freeriders in het voordeel in de afdalingen. Dan is het klapperen en stuiteren geblazen, iets dat mijn gebroken rib niet kan waarderen. Mijn armen hebben het zwaar te verduren, omdat ze de meeste klappen moeten opvangen, meer dan normaal. Het minimaal kunnen trainen op core stabiliteit in de afgelopen weken is duidelijk te merken. Het is alle hens aan dek.
Na 22 km zit de eerste klim erop en begint een razende afdaling. Boven stormde het behoorlijk en had ik moeite om overeind te blijven. De schapen lagen daar stil achter de kleine stenen muurtjes ons verbaasd aan te gapen, terwijl in de beekjes het water zich woest een weg naar beneden zocht.
 
Het regent nu behoorlijk. Op zijn Engels dan wel te verstaan. Een niet aflatende motregen, alles is nu gehuld in grijze, vochtige lucht. We zijn pas 35 km onderweg en de twijfel slaat toe. 6 uur is de geschatte tijd van de organisatie voor de snelste rijders op de Massif. Ik had er gedacht korter over te doen, maar ik klok nu op 35 km twee uur af. Het zijn de klimmetjes van meer dan 20% die me de das om doen. Ik kan niet beschikken over mijn gehele lichaam, het is roeien met de riemen die ik wel heb. Ik kijk het aan tot de splitsing van de route op 50 km en zal dan mijn beslissing nemen. Tot die tijd is het op en af. Eindeloos genieten is dit. Het ene moment kruip ik stapvoets omhoog, het andere moment is het in razende vaart een grasheuvel af. Spiegelglad en geen remvermogen om over naar huis te schrijven. Gelukkig houden racemarshals ieder veehek open zodra je eraan komt. Alles is prima uitgepijld, met flinke waarschuwingsborden voor aankomende obstakels of gevaarlijke situatie, zodat je tijdig kunt inhouden.
Het voordeel van het starten in groep, is dat je maar met beperkte deelnemers tegelijk onderweg bent. Ik ben nog niet vaak ingehaald en voor me uit zitten hoogstens een man of tien. Ideaal!
De Massif heeft 13 technische secties (als bij Parijs-Roubaix) met klinkende namen zoals de Bone Shaker, dan weet je het wel. De Mini Massif heeft er slechts 9 van de 13, maar dat maakt het niet minder makkelijk. Om mezelf te beschermen en niet tot het uiterste te hoeven gaan, besluit ik bij de splitsing van de routes te gaan voor de Mini Massif en daar een knappe tijd neer te zetten. Dat zal nog niet meevallen, want er zit nog een pittige klim aan te komen. Als tegen prestatie moet ik van mezelf wel proberen alles op het grote blad (46T) te doen. Dat zal nog niet mee zal vallen.
 
Eigenlijk is de Mini Massif een short cut naar de laatste twee secties van de Massif met daar tussen een behoorlijk irritante klim en dito extreem technische afdaling in een bos op een steenachtige glibberige ondergrond. Als ik hier op mijn plaat ga, dan is het vast einde oefening. De mannen met een stevige MTB zullen dit stuk best waarderen, maar ik ben gewoon al blij dat ik heelhuids beneden ben.
De laatste 10 km zie ik niemand meer voor me uit rijden. Ik probeer nog flink tempo te maken, maar ik tel wel 9 klimmetjes met een maal zelf 23% stijging, eigenlijk de zwaarste 30 meter van de hele tocht! Moe maar voldaan bereik ik de finish, waar het nog heel rustig is en de padvinders me bijna de fiets uit de handen trekken om hem geheel schoon te maken. 4 uur en 7 minuten ben ik onderweg geweest volgens het systeem. Een geprint bonnetje krijg ik mee als bewijs.
Uiteindelijk heb ik de 33ste tijd geklokt van de 330 deelnemer(sters) op de Mini Massif en van mijn startgroep ben ik als tweede binnengekomen op deze afstand. Zeker gezien de lichamelijke gesteldheid, de weersomstandigheden en het voor mij onbekende terrein, niet onverdienstelijk.

Wat een mooie tocht!

zaterdag 5 november 2011

Three Peaks Cyclo-cross Race 2011

Soms zoek je een uitdaging ver buiten je comfortzone. En zo vond ik de 3 Peaks Cyclocross race op internet. Een CX race over een ongelooflijk parkoers, ruim 60km dwars door de Yorkshire Dales. Je verzint het niet. De titel zegt het al, drie toppen (elk 700 meter hoog) in een bar landschap, zonder noemswaardige weg naar boven en naar beneden. Slechts veredelde wandelpaden, gravel, losse keien, gras, heidebegroeiing…niet toegankelijk voor fietsers, maar op een zondag in september mag je helemaal uit je bol. Aangezien het een natuurpark is en een wedstrijd, is het deelnemers aantal beperkt tot zeshonderd. Iedereen mag zich inschrijven, waarbij je aangeeft wat je de afgelopen tijd allemaal hebt gefietst en waarom je graag wilt meedoen. Na 14 dagen hoor je of je bent geselecteerd voor de race.

Ik mag dus meedoen op 25 september a.s. Ik heb me wat op de hals gehaald. Uiteraard heb ik elke foto en film op internet, evenals elk verslag en blog bestudeert. (www.3peakscyclocross.org.uk) Dat het geen kattenpis is blijkt al uit het feit dat je verplicht een survival pakketje bij je moet hebben (o.a. een grote oranje “vuilniszak” waar je in kunt kruipen als het lelijk mis gaat). Support (eten, drinken en materiaal) moet je zelf regelen. Dus menigeen heeft de ganse familie en vriendenkring over het parkoers uitgezet met bidons, repen en wielen. Dat gaat mij niet lukken. Mijn vrouw gaat mee en om haar op elk ondersteuningspunt te laten staan is een grotere prestatie dan de wedstrijd rijden. Ik moet meenemen wat ik nodig heb voor de hele race, tenzij ik aan kan sluiten bij een supportteam. Anders wordt het een Camelbak (2 liter), vier repen en twee gels voor onderweg. Het moet toch voldoende zijn. Bidons zijn geen optie, die zitten in de weg bij het dragen van de fiets. Volgens de organisatie is er 6-8 mijl onrijdbaar terrein, waarvan het meeste heuvel op. Ik ben er nog niet uit of het nu heuvels zijn of bergjes. Voor mijn polderbegrip zijn het bergen. Ik heb alleen het Kopje van Bloemendaal om te trainen en dat is niet bepaald een heuvel laat staan een berg.

De voeding is niet mijn grootste probleem. Materiaal is een nachtmerrie aan het worden. Met een standaard CX verzet gaan we het niet redden. De 46/38 crank ligt al op de werkbank. Ik rijd nu met een 48/34 crank in de rondte. De cassette is een 12-28 en is de max voor de huidige opzet. Ik denk er over om toch een 46/34 crank uit te proberen. Met dikke benen van het klimmen is het wellicht handige een lichter voorblad te hebben op de “vlakke” stukken om lekker te kunnen rouleren. Die 48 zit niet in het systeem van mijn benen, voelt niet fijn.

Tot aan de vorige editie mocht je met een recht stuur rijden, deze editie is een racestuur verplicht om het CX karakter te behouden. Een recht stuur heeft voordelen. Namelijk, je kunt dan kiezen voor een MTB opzet. De schakel mogelijkheden zijn ruimer en je kunt dan gebruikmaken van V-brakes in plaats van Cantilevers en dat scheelt een slok op een borrel. In een normale CX race heb je de remmen bijna niet nodig, maar op de 3 Peaks is enige remkracht toch wel een pre in de afdalingen.

Omdat canti’s nagenoeg geen remkracht produceren, ben ik eens gaan experimenteren met V-brakes en STI shifters. Drama. Ik heb nu de meest passende oplossing voor het remprobleem gevonden. Niet optimaal maar wel stukken beter dan canti’s. Er zitten nu mini V-brakes (Tektro RX-6) gemonteerd met crosstops als extra remhendels. De grote remblokken heb ik vervangen voor korte canti blokken en dit werkt naar behoren. Nagenoeg geen vibratie op de voorvork. Geen zompig gedrag meer en redelijk goede rempower met de STI. De crosstops remmen nog krachtiger en directer. Ik ben er tevreden over…er is alleen stukken minder ruimte voor modder, maar dat moet in deze race geen probleem vormen. (er bleek toch meer modder te zijn!)

Aangezien de ondergrond 90% hard is, rijdt men rond met 4,5bar druk in de banden. Dat is wat anders dan de 2,5bar die er normaal in zit. Het rijgedrag is heel anders met de knetterharde noppenbanden. Maar een druk onder de 4bar geeft zeker grote kans op stootlekken. Lichamelijke ongemakken kan ik aan, maar materiaalpech word ik nooit vrolijk van, dus dat moet voorkomen worden. Vandaar de hoge druk en de “dikke” binnenbanden (38-42mm)

Blijft er nog maar een ding over. Hoe train je in godsnaam voor zoiets? Ik heb uitgerekend dat je gemiddeld toch ruim een uur moet lopen per berg en als de omstandigheden tegen zitten (weer en ondergrond) kan het makkelijk anderhalf uur lopen worden met de fiets op de nek.(profetische uitspraak!) Als ik ergens een hekel aan heb ik het “onnodig” lopen. Maar het neemt niet weg dat er gelopen moet worden en wel berg op. Gelukkig beschikt het Kopje van Bloemendaal, naast een mooie mogelijkheid om fietsend naar boven te komen, ook over drie trappen. Deze steile trappen gebruik ik om het lopen te oefenen en dat valt nog niet mee. De hartslag vliegt omhoog tijdens het traplopen. Daar moet de komende weken nog flink aan getrokken worden, om zonder ontplofte benen en hartslag boven te komen. Techniek in het klimmen en dalen zal niet het grootste opstakel zijn. Het omhoog lopen is mijn grootste zorg. Een trap is nog geen begroeide, oneffen rotsige ondergrond…

Aan de andere kant staat het avontuur. 60km buiten je comfortzone zoals het zo mooi heet. Iets doen wat niet alledaags is. Ik ben al weken zenuwachtig. Ik droom van een eindtijd van net onder de 4 uur, maar weet dat ik blij mag zijn met een tijd onder de 5½ . Maar het kan ook zomaar meer dan 6 uur worden. Hoe dan ook wordt het een belevenis.


22 september 2011

We zijn vertrokken voor bijna 3 weken vakantie in Engeland, via Rotterdam met de Ferry naar Hull. Ik ben best wel nerveus voor dit avontuur. Heb ik er genoeg voor gedaan? Heb ik alles bij me? En nog zo’n 100 vragen gieren door mijn hoofd. Eenmaal op de boot is er niets meer aan te doen…


23 september 2011

We zijn in Engeland. Eerst rijden we naar Harrogate voor koffie in Betty’s CafĂ©, “wereldberoemd” sinds 1800 zoveel. Tevens koop ik nog een Specialized ¾ koersbroek, want het is regenachtig en fris, en ik heb geen zin in kniestukken. Even fijn shoppen bij de Specialized Concept Store in Harrogate.

In de middag arriveren we in Austwick (6 km van de start), alwaar we “the Friendly Room” hebben gehuurd voor het weekend. Bij aankomst blijkt de B&B geheel door deelnemers afgehuurd te zijn. De zoon van de eigenaar Alec, Don en twee vrienden, John en Jarrod. En niet onbelangrijk … ik ben verzekerd van een supportteam!
 

24 september 2011

Het is een treurige dag vandaag wat het weer betreft. Nat en grijs. We besluiten naar Settle te rijden met de auto en de trein naar Appleby te nemen. Dwars door de Yorkshire Dales heen en weer om een indruk van het gebied te krijgen. Hij blijft de hele dag nat…Op de terugweg zit er een reisgezelschap met gids in de trein en krijgen we gratis een uitgebreide “rondleiding”. Terug in Settle ontmoeten we de zoon van Alec, Don en een van zijn maten, John. Die gasten zijn begin dertig en hebben geblokte kuiten. Eigenlijk zijn het Fell runners die ook fietsen. Het geeft me te denken. Hoeveel lopen moet ik eigenlijk morgen?
 

25 september 2011

Raceday! En het is nog steeds grijs maar wel droog. 9u30 is de start. We rijden met Don en de twee fietsvrienden, John en Jarrod, naar de start voor het ophalen van het rugnummer, wat eigenlijk een mouwnummer is, en de Dibber (chip). Het is al behoorlijk druk bij de start en na het noemen van naam en nummer (352) krijg ik een enveloppe met de spullen. Zucht, diepe zucht…de spanning neemt toe. Als ontbijt heb ik een warm expeditie ontbijt genomen. Een goede basis is het halve werk. Het ligt als een blok in mijn maag, maar het kan ook de spanning wel zijn. Terug bij de B&B leggen we de laatste hand aan voorbereiding en om 8u30 stappen we op de fiets om rustig de 6km naar de streep te rijden. Het wordt steeds donkerderderder….

9u00, het begint te regenen. Ik trek mijn knalgele regenjack over mijn Camelbak aan. Het is de bedoeling dat je bij het bord gaat staan van de tijd die je denkt te rijden. Dus zou ik ergens achteraan bij het 5 uur bord moeten gaan staan. Ja, aan me hoela. Ik wacht even af waar het startlint wordt gespannen en neem dan direct erachter plaats. Zo, die zeshonderd mannen en vrouwen moeten me eerst voorbij! Helaas schuift het lint nog een paar metertjes op naar voren, zodat ik op de derde rij terecht kom. Geen punt. Alleen de Italianen dringen zich nog op de voorste rij er tussen, de rest sluit braaf achter aan. Wat zijn ze toch beleefd die Engelsen. Het regent nu lekker door, nog 3 minuten voor de start. Ik ben er klaar voor. Lekker dringen en duwen hier vooraan. We zullen de eerste kilometers tot aan de voet van de eerste berg achter een pace auto aanrijden.

Dan is het aftellen begonnen…3, 2, 1 en we zijn weg. Ik rij bij de eerste vijftig de brug over. Achter me hoor ik ze vallen. Teveel duwen en dringen dus.
 


De pace auto zet er goed de sokken in. We rijden zeker boven de 40km/h en dat doet direct zeer. Ik ben geen snelle starter en moet even pas op de plaats maken om mezelf niet over de kop te rijden. Ik ben gewaarschuwd voor een klimmetje halverwege het eerste stuk en ben van plan het in een keer op te knallen op de 46 voor. Helaas gaat het mis in de eerste meters. Als ik ga staan op de pedalen en krachtig door duw, schiet ik uit de clips. Damn, ik kom bijna tot stil stand en wordt aan alle kanten voorbij gevlogen. Mijn clips staan vrij los afgesteld zodat ik makkelijk er in en uit kan…helaas iets te makkelijk. Ik wurm me naar boven en verlies zeker 200 plaatsen. Ik vloek hartgrondig. Niet alleen ben ik de plaatsen kwijt, ik moet ook op 46 nog boven zien te komen uit bijna stilstand.

Enif, ergens in het midden van de groep draai ik de weg af de bridleway van de eerste berg (Ingleborough) op. Alles is nat en al gauw verdwijnt het pad onder de modder. Er valt bijna niet door te fietsen. Na 500 meter houdt het op, het pad. Nu is het lopen, glijden en glibberen en de stijging begint. Ik had gedacht meer te kunnen fietsen, maar nee, het lopen begint al vroeg. 30 minuten na de start loop ik te hijgen als een lastpaard. Even terug op adem komen. Denk hemelhaak! Diep in ademen en diep uit. Da’s beter. Het pad wordt stijler en mijn looptempo daalt. Echter niet van de anderen, die hollen nog vrolijk door de nevel en mist. Stelletje Fell Runners! Het is grauw, grijs en nat. En als ik mijn bril met gele lenzen afneem, wordt alles nog grijserder. Pfff.

Ik word aan alle kanten voorbij gestoken, gehold en gedraafd. Ik probeer harder te lopen, maar dat hou ik niet lang vol. Tja, dat kun je dus niet trainen op het Kopje van Bloemendaal. Ik moet mijn eigen tempo lopen. De ondergrond is helemaal verzadigd met water en zuigt aan de voeten. Mountain Bike schoen zijn geen mountain Hike schoenen! Het woord “KlĂ»nen” komt in mij op. Polp, ineens is het er. Dit is CX KlĂ»nen.

We komen aan bij Simon Fell, het steilste stuk van deze berg. Er kan eigenlijk alleen langs het hekje geklommen worden in een colonne naar boven. Ik trek me aan het hekje omhoog met mijn neus bijna tegen de grond. Dit is zwaar. Mijn kuiten zijn wel goed getraind, zolang ik mijn eigen tempo aan houd. Maar dat is echt te langzaam. Ik klim al een uur met mijn fiets op mijn nek! Ik had al boven willen zijn, maar door de mist zie ik de top niet eens. Hoever zou het nog zijn? Het wordt wat vlakker en nog modderiger. Ik probeer een paar stukjes te fietsen. Heerlijk even de kuiten iets ander laten doen. Dan doemt er een rotspartij voor me op, waar ik tussen door, over grote blokken steen naar boven moet klauteren. Nog een klein stukje en dan ben ik boven. Geen hand voor ogen te zien! Boven vlakt het een beetje uit en kan er weer gefietst/gehold worden. We volgen een lint op de grond, want anders verdwaal je zo in deze mist. Er staan mannetjes van de Mountain Rescue en de organisatie. Ik moet mijn “Dibber” in een scanner stoppen, zodat ze weten dat ik boven ben geweest en wat mijn tijd is.

Eindelijk afdalen!!! Maar eerst naar beneden klauteren over grote oneffen rotsblokken. Dan kan er worden gefietst. Boven heb ik achterom gekeken en ik ben nog niet de laatste…voor hoe lang nog. Tijdens de klim wel gedacht dat het helemaal niets ging worden vandaag. Mentaal de knop omgezet, dat we gaan uitrijden en genieten. Time is not a issue any more.

Alec (Eigenaar van de B&B) zou op me wachten in Cold Cote en warempel hij staat er nog!!! Toffe peer. Hij heeft eten en drinken voor me, maar ik heb nog niets nodig. Foutje blijkt later, want ik zeg hem niet meer op me te wachten en voor zijn zoon Don te zorgen. Ik red me wel…

Het is nu een stuk asfalt richting de tweede klim. Het waait nu hard en dat zorgt dat de mist verdwijnt. Hier en daar zie ik stukjes blauw in de lucht. Ik heb mijn regenjack uitgetrokken. Mijn enige bescherming tegen de wind is mijn windstopper vest. Lekker eten en drinken voor de volgende klim in het zog van twee andere rijders. En plots draaien we de weg af richting de tweede klim. Er valt het eerste stuk best te rijden. Toch houdt het op…we gaan weer van de fiets om te klimmen. De klim bestaat hier uit een soort trap van grote blokken oneffen steen. Heerlijk. Ze zijn nat en modderig en dus glad. Daarnaast is het vrij stijl en fungeert mijn fiets als een zeil. De wind trekt me zo nu en dan bijna omver. Aan de klim lijkt geen einde te komen. Toch is het na verloop van een uur wel gedaan. Ik ben nu op een ridge (rug van de berg Whernside) waar redelijk gefietst kan worden, soms even lopen, naar de top. Ook hier staan de MR en de mannetjes klaar om je te scannen. Ze zijn dik ingepakt. Het is hier best koud en ik trek mijn regenjack weer even aan. Even voorbij het meetpunt staat er een deelneemster aan de kant aan haar wiel te trekken. Ik vraag of alles goed gaat. Ze weet niet hoe haar cantilever rem los moet….Ik leg het er uit en doe het voor. Nu kan ze haar lekke voorband vervangen. Ik rij door en roep dat ik straks een biertje van d’r krijg.

Het ligt hier bezaaid met scherpe stenen, goed sturen en je pad kiezen is belangrijk. Dan gaat het met een zelfde soort stenen trap naar beneden. Het is een risico om op de trap af te dalen. Beter is het om naast de trap een pad te kiezen, wel met het gevaar van een te zachte ondergrond en een buiteling over het stuur te maken. Ik ga duidelijk te langzaam hier, want de dame van de lekke band komt over de trap me voorbij gehold! Ik besluit haar voorbeeld te volgen. Inderdaad gaat het sneller. Het doet wel verrekte zeer aan de kuiten en ik kan haar niet bijhouden. Ze dartelt vrolijk verder. Als het wat uitvlakt en de treden gaan over in een soort pad, kan ik weer fietsen en haal haar weer in. Volgens het scanmannetje op de top lagen er nog 17 man achter me….Er is een tijdslot aan de start van de volgende klim. Ik moet daar om 14u00 zijn anders is het voorbij. We rossen in een groepje, voorbij het grote treinviaduct, hard naar beneden. Het weer wordt steeds beter en ik heb mijn jack tijdens de afdaling weer uitgedaan. Het ding ziet er niet uit…onder de modder en de rits is stuk.

Beneden gekomen heb ik nog 20 minuten om naar de volgende berg te komen voordat het 14u00 is. Ik kieper er nog een gel en een reep in en drink mijn laatste drink. De Camelback is leeg. Shit, geen drinken meer en ik moet nog een klim. 2 liter opgezopen. Eerst maar de tijd halen. Met nog twee mannen rijden we flink door. Als ik op kop kom, gooi ik er nog een schepje boven op. Als ik na een paar kilometer om kijk zie ik niemand meer. Dan maar alleen doorharken tegen de wind in. Er zitten nog twee klimmetjes in die ik slecht overkom. Ik moet terugschakelen naar het kleine blad. Daarna kan ik weer naar het grote blad. De lekke band dame was me in de daling toch te snel af en rijdt nu een paar honderd meter voor me uit. Ze heeft elke steen in de afdaling twee keer geraakt! Vind je het gek dat ze lek rijdt.

Ik zie haar afslaan naar links. Daar is dus het beginpunt van de laatste berg. Nog even de tanden op elkaar en rammen. Ik kom in volle vaart op het meetpunt aan. Nobody is gonna stop me anymore! En ik vlieg zo het pad richting klim op. Even doortrekken op de eerste 500 meter en dan uitpuffen. Zo, nu eens zien. Wat gaan we doen? Als eerste hang ik mijn regenjack aan een hek. Geloof het of niet maar de zon schijnt en de temperatuur loopt lekker op. Ik eet nog een reep…de laatste. Maar ik heb geen drinken meer. Ik kijk naar de zichtbare top van Pen-Y-Ghent. Damn best nog wel een klim. Dat wordt niets zonder drinken. Kramp ligt dan op de loer. Deze klim is een soort karrenpad waar over te fietsen valt. Zowel omhoog als naar beneden, enkele stijlen stukken daargelaten. Miscchien wel veel stijle stukken. Het is zo niet te zeggen. Ik loop een stukje en kauw mijn reep weg. Een oudere dame met een set reserve wielen langs de kant moedigt me aan. Allemaal mooi en prachtig natuurlijk mevrouw, maar hebt u nog drinken over? Ze geeft me een halve liter fles water. Zo eten naar binnen en drank in de Camelbak. We kunnen hoor!

Ik fiets zoveel mogelijk omhoog luid aangemoedigd door wandelaars, supportteams en rijders die al boven geweest zijn. Deze klim is een visa versa, dezelfde weg omhoog en naar beneden. Halve wegen kijk ik nog eens om. Niemand meer achter me. Ik ben dus de laatste die naar boven mocht. Ik ga voor de rode lantaarn!!! First and last Dutchman!

200 meter voor de top komt lekke band dame me tegemoet. Ze is al boven geweest. Ik roep dat ze het bier vast koud zet. Dat zal best smaken. Mijn drinken is ondertussen alweer op. Een uur en twintig minuten beweeg ik me al omhoog. Fietsend en dan weer lopend. Ik ben er bijna en praat honderd uit met mijn fiets. Ja, fietsje het is wat, niet? Jij op het baasje ipv het baasje op jou. We hebben een liedje gemaakt tijdens deze mooie klim…

“I’m a idiot but I’m okay,

I carry my bike and I walk all day!”

De mannen op de top liggen helemaal gevouwen als ik zingend boven kom. Of het wel goed met me gaat? Ja hoor, prima!

Zo, nu nog een fikse afdaling en klaar is kees. Bijna zonder af te stappen rij ik naar beneden. Tijdens het klauteren heb ik het pad goed verkend en weet waar ik wel en niet moet rijden. Er staat nog een organisatie mannetje bij een hek, wat open en dicht moet voor de rijders ivm de schaapjes die anders weglopen. Bij hem biets ik nog een halve liter water. Hij zegt, dat ik een van de weinige ben (in de achtehoede) die bijna geheel fietsend naar beneden is gekomen. Mooie opsteker! Maar dat fietsen is het probleem ook niet, vriend! Ik rijd snel verder en geniet van de afdaling onder uitroepen van vreugde. Wandelaars denken vast dat ik mijn marbles verloren ben. Op de top was het uitzicht waanzinnig mooi, maar dat kan ook goed van de inspanning komen. Je begint van alles mooi en fantastisch te vinden…

 
Opeens sjees ik langs lekke band dame. Staat ze verdomme weer met de voorwiel te klooien. Dat gaat me mooi niet gebeuren. Ik word hier laatste en niet zij. Ik ga vol in de ankers. De laatste reserve band van d’r heeft een te kort ventiel…en haar C02 patronen zijn op…tsss. Okay, hier met dat wiel, mijn eigen reserve band met 60mm ventiel erin. Altijd lange ventiel banden bij je hebben en een handpomp. Nu is ze me twee biertjes verschuldigd! We hebben best lol, samen bandje vervangen. Goed, alles weer in orde, gaan met die banaan! Ze racet voor me uit de berg af. Ze raakt werkelijk elke steen op het pad….gelukkig is het niet ver meer naar het asfalt voor de laatste 5 ofzo kilometers. Haar man staat ons op te wachten aan de voet met een reserve fiets, maar we rijden door. Op naar de finish! Bij de laatste twee klimmetjes in de weg moet ze lossen. Oh nee, samen uit samen thuis en ik ben de laatste! Mijn vrouwlief staat al twee uur op de brug bij de finish voor een mooie foto te nemen. Ik had gezegd reken op 4 tot 5  uur…het zijn en 6 en drie kwartier geworden.

We komen hand in hand over de finish en ik laat Jane (lekke banden dame) eerst inchecken. Ik ben officieel de laatste!!! And proud of it!!!

Op naar het bier…oja ze was ook nog een gat in d’r knie gevallen….

Gelukkig kwam Don ons zoeken met de auto, zodat we niet op de fiets naar huis hoefde…

Gaan we dit nog eens doen? Sean Connery said: “Never say Never”. Ik deed gemiddeld 1 ½ uur over een klim, dat is ruim eem half uur per klim te lang. Als ik daar training technisch wat op gevonden heb, zal ik vast nogmaals zo gek zijn om me in te schrijven.

Oja, de winnaar deed er iets langer over dan 3 uurtjes…pfff.




Name:
Eric van Steijn  
Club:
GP34HVS  
Category:
MV40  
Course:
Three Peaks  
Time Taken:
06:43:51  
Award:
Merit  
 
 
 
 
Location
Leg
Place
Total
Ingleborough
01:30:43
597
01:30:43
Cold Cotes
00:29:54
580
02:00:37
Whernside
01:26:43
578
03:27:20
Ribblehead
00:47:38
575
04:14:58
Pen-y-ghent
01:34:12
564
05:49:10
Finish
00:54:41
563
06:43:51
   

Note: De meeste deelnemers doen, naast fietsen, ook aan Fell running. Wat niets anders is, dan zo snel mogelijk een stijle, onbegaanbare berg of heuvel op en af rennen.

Fell running, also known as mountain running and hill running, is the sport of running and racing, off road, over upland country where the gradient climbed is a significant component of the difficulty. The name arises from the origins of the English sport on the fells of northern Britain, especially those in the Lake District. Fell races are organized on the premise that contenders possess mountain navigation skills and carry adequate survival equipment as prescribed by the organizer.