vrijdag 7 juni 2013

Eigen Koers, Altijd Prijs


Eigen Koers, Altijd Prijs

(Omdat we voor de uitvoering van dit jaar geen sponsors konden vinden voor de Grote Prijs Hans van Steijn, even een terugblik op de vorige editie 23 juni 2012)
 
Afgelopen zaterdag (juni 2012) was het weer zover. Het jaarlijks terugkerende wielerfeestje van de familie. We hebben het hier niet over het NK, maar over een veel belangrijker evenement. Toen mijn vader, een aantal jaren geleden, 75 jaar werd, vroeg ik hem wat hij voor zijn verjaardag wilde hebben. Hij dacht even na, maar kon niets bedenken. Nieuwe fietscomputer? Mooi shirt? probeerde ik. Hij wist echter niets te verzinnen. Is er dan iets dat je nog eens graag wilt doen, probeerde ik. Hij fronste zijn wenkbrauwen. Weet je wat ik nog eens zou willen? Een koers rijden. Ja, dat zou ik nog eens willen doen. Een koers rijden. Daar had ik dus zelf om gevraagd. Er was geen weg meer terug. Beloofd is beloofd. Maar hoe organiseer je een koers op maat voor een 75-plusser?

 

Men huurt een wielerparkoers af inclusief geluidsinstallatie, juryhok met juryleden, kantine en kleedkamers en stuurt uitnodigingen aan familie, vrienden en bekenden, die in het bezit zijn van een racefiets. En voor je het weet sta je op een donderdagavond in augustus aan de streep van je eigen koers over 22 rondjes (70km) met mooie prijzen. De eerste 15 rondjes rijden we in gesloten peloton met een gangetje van rond de 30-35 km/u, zodat vaders het allemaal kan bijhouden. Hier en daar een beetje bijduwen, na de bocht, om de aansluiting niet te verliezen. En om het geheel niet beukend saai te laten worden, een paar tussensprints voor de onrustige renners onder ons. De laatste vijf rondjes mag er gas gegeven worden (of het gas erop) en is het werkelijk koers.

Zaterdag jl. was het de vierde maal in successie dat we de GP34HVS verreden en voor het eerst onder droge weersomstandigheden. GP staat voor Grote Prijs en 34 voor zijn geboortejaar, HVS zijn uiteraard zijn initialen. We hebben nu zelfs eigen shirts met het logo erop. Het is wielrennertje spelen voor gevorderden en dat maakt het leuk en amusant. Daarnaast is het voor menigeen een uitgelezen kans zich eens lekker te laten gaan op 3km asfalt zonder verkeer. Op zichzelf ook al een hele aparte ervaring. Geen medeweggebruikers die in de weg zitten.

Na de finish wordt het pas echt leuk, want in vijf rondjes hard fietsen gebeurd natuurlijk van alles. Van combines tot niet nagekomen afspraken, van flikken tot geflikt worden. Echt alles is aan bod gekomen, zoals het een koers betaamt. Daags nadien worden er nog vetes uitgevochten. Allemaal met een dikke glimlach om de mond. Met de grootste smile voor vaders.

Het meest spraakmakende onderdeel is de uitreiking van de prijzen. Want het lukt me altijd weer om mezelf, als organisator, een lelijke plastieke beker toe te wijzen. Tot grote hilariteit van de deelnemers/sters.

Ik haal slechts mijn schouders op. Hé, eigen koers, altijd prijs!
 

Rork Steijn

dinsdag 4 juni 2013

Ploegentijdrit met 4

Ploegentijdrit met 4

Waar het onzalige idee vandaan kwam valt niet meer te achterhalen, maar zondag stonden we zomaar op het startschavot van de Grote Prijs Vijfhuizen voor een ploegentijdrit van 10 km. N, C , R en ondergetekende hadden wel enkele trainingssessies achter de rug op dit onderdeel, waarin vooral de afspraken werden vastgelegd. Ikzelf zou de eerste 500 meter of zo voor mijn rekening nemen. Dat betrof het hele klinkergedeelte en twee bochten het dorp uit. Daarna zouden we, vanaf het asfalt gedeelte, gaan rouleren. Gelukkig scheen de zon, maar de wind speelde het voor elkaar, om over vrijwel het gehele parkoers, tegen te staan. ’s Morgen hadden N (bij de dames), R (bij de heren -45) en ik (heren +45) al een individuele tijdrit gereden over hetzelfde parkoers, dus van enige verrassing was geen sprake. Het was gewoon kolere zwaar! N was wel eventjes tweede geworden bij de dames. R en ik hadden af te rekenen met gasten op tijdritfietsen en Urbanus helmen.


We hadden afgesproken, dat N hoe dan ook niet op kop zou zitten bij de twee 180 graden bochten op het traject. Helaas, iets plannen geeft geen garantie voor een vlekkeloze uitvoering. Op N na, rijden we redelijke bochten, zij durft nog niet blind en zonder remmen een dergelijk bocht te nemen. Ik had zelfs mijn remmen opengezet om niet in de verleiding te komen als nog te gaan remmen. N neemt dus de eerste 180 bocht op kop en lekker breed, zodat de rest van ons binnendoor konden vliegen, waarna zij netjes achteraan kan aansluiten. Niet bedoeld en bedacht, maar het werkte uitstekend. Na 4 kilometer worden we ingehaald door fanatiek schreeuwden mannen op tijdritfietsen. We weten de verleiding te weer staan om in het tempo mee te gaan rijden en behoeden ons zelf zo voor een kill. We blijven in ons eigen tempo door trappen tot aan de terugkeer in Vijfhuizen. We moeten hier het dorp aan de andere zijde door, weer klinkers, om naar het volgende keerpunt te rijden. Het dorp door gaat prima. De twee bochten komen we zonder kleerscheuren door, zelfs onze formatie weten we intact te houden. De dip in de weg onder de viaduct van busbaan, gooit bijna roet in het eten. C zit nu tegen haar limiet, maar blijft meedraaien om het systeem niet te doorbreken. De tweede 180 graden bocht is een kopie van de eerste. N zit toch weer op kop, na een lange aflossing, een neemt de bocht ruim, zodat we er weer onder door duiken. Dan rest ons slechts nog een lang recht eind naar de streep met de tweede passage onder het busbaan viaduct door. Aangezien we met 4 moeten finishen en wel binnen 20 meter van elkaar, mogen we C niet te verliezen. C heeft niet de intentie om te lossen en bijt zich vast in het laatste wiel. De laatste 250 meter sprinten we met onze laatste krachten naar de finishlijn.

16 minuten en 3 seconden, net niet onder de 15 minuten. Het levert ons een 10de plaats en een kwalificatie voor de finale op 16 augustus in Sittard-Geleen (16km) tijdens de Eneco tour. Klein bijkomend probleem is wel dat C en R dan lekker op vakantie zijn.

We zijn wel de snelste van de mixed teams, helaas geen zelfstandig onderdeel van dit evenement. Eens zien of we de KNWU nog op andere gedachten kunnen krijgen voor 16 augustus.

 Rork Steijn

donderdag 30 mei 2013

Green Grass


Green Grass

What a lovely weather! I just can’t get enough of it. So warm, so sunny. This is beautiful!  Left my raincoat at home, pure luxury. Just one extra bidon filled with cool water and cycle into oblivion.

I ride through this Dutch landscape. Enjoying every sip of warm air. The green grass explodes out of the ground making it happen. Mower guys. Long green grass for them is like a scrape of red cloth is to a bull. These men on their big machines come out of their sheds. They like only short green grass. It’s what the love doing, cutting the grass. Flail mowers ride with pride. During my two hours ride I met 6 of those happy guys. But there is a down side to it. With the removal of the grass all kinds of little stuff is spread around, dust, sand, twigs, lots of grit and all other garbage that’s hiding in the long grass. All this is spewed around and when you pass the machine…

I cough.

I’m allergic for grass. Not the nose, throat or the longs kind, but on my skin. It itches and I want to scratch. But only no touching will help. The wind will blow it off. I hope.

No worry, I still enjoy myself immensely. A little grass will not get me down today. I repress the urge to start singing. Mentally I tell myself to focus. No joking around. Okay, just a bit of mooing and bleating at the beasties then.

A tail wind blows me on and on in a cocoon of warm air. I feel extremely lucky today. Tomorrow it probably will rain again.

Rork Steijn

woensdag 29 mei 2013

Groen Gras


Groen gras.

Wat een heerlijk weer! Ik kan er geen genoeg van krijgen. Zo warm en zonnig. Wat een verademing! Je regenjasje thuis laten, wat een luxe. Extra bidonnetje mee met koel water en eindeloos doorfietsen.

Toeren door het polderlandschap. Genieten van elke teug warme lucht. Overal schiet het groen uit de grond, en dan weet je het wel. Lang groen gras werkt als een rode lap op een stier voor de mannen van de groenvoorziening. Zij komen uit hun loodsen op ronkende grasmaaimachines. De mannen van het korte gras maaien dat het een lieve lust is. Tijdens een ritje van 2 uurtjes kom ik 6 gemotoriseerde maaimannen tegen. Grasmaaien is een ding, maar het stof, zand, steentjes, takjes en alles wat zich heeft opgehoopt in het lange gras van de bermen, vliegt je om de oren als je langs een maaimachine fietst.

Kuch.

Ik ben allergisch voor gras. Niet op de luchtwegen, maar op de huid. Ik voel het prikkelen en jeuken. Niet aanzitten en zeker niet wrijven. Het waait er vanzelf wel af.

Maar toch, ik geniet volop! Een beetje gras krijgt me niet uit mijn humeur vandaag. Ik onderdruk de neiging om te gaan zingen. “We zijn hier wel serieus aan het fietsen jongen!” Spreek ik mezelf vermanend toe. Blaten en loeien naar de beesten in de weide kan nog net.

Ik rij nu voor de wind over de polderdijk, omzoomd door warme lucht. Ik voel me opperbest. Morgen zal het wel weer regenen.

 

Rork Steijn

donderdag 21 maart 2013

Milaan - San Remo 2013

Milaan 17 maart 2013

En daar sta je dan op een zeer koude zondagochtend om half negen, vroeg in de ochtend, aan de start van La Primavera, Milano-Sanremo. Niet in koerskledij maar in dikke zwarte lange jas met dito platte pet en een vette “Stampa” kaart van de organisatie om je nek. Wat begonnen is aan een weekend bezoekje aan een Italiaanse vriendin, eindigt als een droom van elke wielerliefhebb...
er. Je staat niet achter het hek, maar in de belangrijke mensen ruimte voor het inschrijfpodium. Naast je staat Andrea Monti, de belangrijkste man van de grote koersen in Italië, en samen praten jullie wat over het slechte weer en de kansen van de toppers. Af en toe onderbroken door een door hem te geven interview. Je ziet iedereen denken: “Wie is die man naast Monti? Is hij belangrijk? Moeten we hem ook wat vragen?” Je lacht ze geheimzinnig toe. En denkt: “Wat een mazzelpik ben ik toch!”

 Met je bescheiden camera maak je wat super close up foto’s van de renners, dit tot ongenoegen van de aanwezige persfotograven, zij moeten achter een lint blijven staan. “Broodroof!”, denken zij. Je wisselt wat woorden met een renner en houdt zijn fiets even vast, als hij het podium beklimt om zijn presentie krabbel te zetten. Stiekem til je de fiets even van de grond om het gewicht te peilen. De renners hebben meer gewicht aan kleding aan het lijf hangen, dan dat hun racemachines wegen. De speakers ratelen in het Engels en Italiaans de namen en bijbehorende wapenfeiten van de renners op het podium af.

 Je probeert de renners in de ogen te kijken. Waar is de focus? Hoe strak staan ze vandaag? De latere top tien maakt een gedreven indruk, de latere afstappers klagen nu al over het weer. Zo werkt het, als je het niet uitstraalt dan ga je geen kans maken op een goede klassering. Sagan’s ogen spugen vuur! En de blik van Ciolek spreekt boekdelen, maar niemand let op hem. Kleine ploeg, niet zo interessant voor de media. Cavendish kijkt strak onder zijn nieuwe helm vandaan. Wie zijn mijn concurrenten vandaag. Stannard, Phinney? Of toch Cancellara…misschien wel Chavanel!

 Na tienen klinken de schrille fluitjes van de organisatie. Alle renners aan de start! 1,2,3 hup daar zie je ze vertrekken en de hele sliert auto’s trekt zich achter de renners op gang. Nog niet wetende van de sneeuwval, de ingelaste busreis, de extreme koude die ze zullen lijden. Nog niet…

 Voordat je terugkeert naar het lekkere warme appartement, nog even een stop bij de Sky bus. Je had namelijk via internet gehoord, dat er mooie Rapha badges, speciaal voor deze Sanremo, worden weggegeven. Je bent fan of je bent het niet.

Milan - San Remo 2013 (english version)

Milan 17-03-2013

There you are, on a very cold and early Sunday morning, at the start of Milan – Sanremo, La Primavera. Not wearing your kit, but a warm, long black coat, your black cap and a “Stampa” card, you got from the organizers of this epic race, hanging round your neck. What started out as a weekend visit to an Italian friend, ends with a dream of every cyclist in the world. You stand not... behind the barrier but in front. The space only occupied by very special people, straight in front of the presentation podium. Your smile is too big for your mouth. Next to you stand Andrea Monti, organizer of the big four in Italy. You speak small talk, about the coming race and the favorites, only to be interrupted for some interviews, he has to do for TV around the world. Their eyes look at you. “Who is he? Is he anybody? Do we need to ask him something?” You just keep on smiling and think: “you luck devil!”

 With your not so fancy camera you take super nice close ups of the cyclists, but not everybody is amused. The pro’s with their state of the art cameras are behind the rope and do not like you. They think you steel the best shot of them. But do you care? Not really. You talk to one of the bunch and hold on to his bike, while he signs off at the podium. You can’t resist and just lift the bike to feel the weight. Now you know those guys wear more clothes in weight than their bike measures. The speakers motor mouths in English and Italian the names of the riders and their heroic victories.

 You try to look the riders in their eyes. Who is focused and who is not. Is there fire in their eyes? Do they believe today is their day? The top ten of later that day is ready to bent steel bars with their bare hands, the DNF’s of the day already complain of the weather, the cold, the illness. That’s the way it works, if you look like it, there’s a really good change you make it. Sagan’s eyes are shooting lighting bolds! And the look in Ciolek's eyes says it all, but nobody is notices it during the teams signing of the sheet. Bad mistake! Cavendish looks, with new helmet, means business! He looks around. “Who are my enemies to day? Stannard? Phinney? Maybe Cancellara or even Chavanel! You never know these days.

 After ten o’clock the whistles sound, time to get to the start line. And without further ado, they’re off! With them trails a mighty armada of cars and busses. Not knowing that this is going to be hell on earth with extreme conditions on the road and including a bus ride in the middle. They will suffer bad, but not yet…

Before you return to the comfort of the warm apartment, you need to make a stop at the team bus of Sky. They promised, on the internet, a badge of honor of this Sanremo 2013, especially made by Rapha. After all, you’re a fan, don’t you?!

woensdag 12 december 2012

Cyclocross blues

The big guns are called to the front row.
I’m small fish, so I’m in the back.
It’s damp, nearly raining, we wait.
The word is “GO” and we’re off.
It starts with a tarmac climb,
And ends with full speed in to the field.
45 minutes at max HR, must be crazy.
It’s slick and muddy.
I go fast, they go too fast.
I’m in the back of the field, I think…...
First juveniles overtake me.
Their weight is none, they float.
I just sink into the mud.
What round I’m in?
25 minutes into the race.
Getting tired, making mistakes.
Stay on the bike. Stay on the bike.
Dad is yelling: “come on!”
He is so happy to be here.
Forgot his Wellies, Mom will be pleased.
I plough on, get of the bike and run.
Much faster, running here.
Mud sucks at my feet. Nice!
Was that the bell? I hope so!
One more time through the mud.
Mud glorious mud, I love it.
I don’t care what place I’m in.
Just want to play…