Posts tonen met het label Rapha. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Rapha. Alle posts tonen

zaterdag 29 juli 2017

Slag om Norg

Dutch Fondo - Slag om Norg (cyclosportive) 130km

Ik kocht een tweedehands Specialized Roubaix Elite SL2, had nog een groep Sram Rival 10 speed liggen, samen met een Shimano RS500 wielset inclusief een set Specialized Roubaix 25-28mm bandjes. Nu nog een uitdaging om deze nieuwe aanwinst een flink te testen.

De KWNU kwam met de oplossing: een cyclosportive genaamd de Slag om Norg in het kader van het Dutch Fondo project. Men wil in de komende jaren een viertal van deze uitdagingen gaan organiseren op Nederlandse bodem.

De bedoeling is een wedstrijd met een inrij rondje van 100km en een koers van 30km. Het groepsgedeelte wordt afgewerkt met een gemiddelde van 33km/uur achter de jurywagen met motards voor en achter het peloton inclusief materiaalwagens, een bezemauto en een tweetal ambulances. Het enige dat mist is een helikopter.

De Slag om Norg met start en finish in, hoe kan het anders, Norg, maakt een ommetje van 100km door Drenthe en Groningen alvorens terug te keren in Norg, alwaar de koers begint op een afgezet parkoers van 15km (twee rondjes). Onderweg zijn er een aantal onverharde stroken en in het koersgedeelte zitten een paar lange zware onverharde stroken om het aantrekkelijk te maken.

Voor het inschrijfgeld van 30 euro ontvang je een gechipt stuurbord, een born reep met bidon, materiaalverzorging indien noodzakelijk en twee consumptiebonnen voor drank en eten na de koers. Er is was- en kleedruimten voorzien in de plaatselijke sporthal.

7u30 stap ik in de auto met vrouwlief om ruim twee uur later in Norg te arriveren. Ik ben lekker op tijd. Er is nog niemand om in te schrijven, althans klaar om de stuurbordjes uit te delen. Aangekondigd was, dat dit vanaf 9u00 mogelijk was…helaas. Maar na een kwartiertje wachten dan toch een enveloppe met de benodigde spullen ontvangen. Tijd voor koffie!

Het Wapen van Norg is net open en heeft koffie met gebak. Meer heb je niet nodig voor aanvang van een lange tocht. Vrouwlief is niet van plan om vier uurtjes te wachten en neemt de bus naar Assen.

11u45 sta ik met twee fietsvrienden aan de start. Het begint licht te miezeren en ik trek mijn nieuwe Rapha regenjack aan voor zijn vuurdoop. Omdat de temperatuur prima is, heb ik geen overschoenen aangetrokken, maar mijn tenen verpakt met plastic zakjes. Een prima middel om “droge”, warme voetje te houden. Drie uurtjes over natte wegen in een peloton is natuurlijk gewoon douchen…

Twaalf uur rollen we Norg uit in lichte regen. Gelukkig zijn de voorspellingen dusdanig, dat we zon verwachten na twee uur koers. In het peloton is het geen nerveuze bedoening. De meesten renners (en één renster, waarover later meer) zijn gewend om in een grote groep te rijden. De kanshebbers en “jonge” honden zitten allemaal voorin, direct achter de wedstrijdauto, die de aankomende obstakels duidelijk en op tijd aangeeft. Dat en de met vlag en fluit uitgeruste motards, die elk gevaarlijk punt bemannen, maakt het een vrij relaxte rit. In ieder geval tot de eerste onverharde strook. Die eerste strook. Daar doen mijn benen behoorlijk zeer. Ze voelen echt niet goed aan. De Hel van Wageningen van de week ervoor heb ik nog niet goed verteerd. Ik zak van halverwege het peloton aan het begin van de strook weg naar de laatste positie bij het uitkomen van de strook. Zo, dat voelde niet best. Ik rij mezelf weer snel naar het midden van het 100-talige peloton. Op zich is er niet veel aan de hand. De fiets deed zijn werk en de onverharde ondergrond is goed te doen, maar mijn boven benen, dat is andere koek.



Ik eet en drink wat. Er is geen verzorgingspost of andere voorziening voor eten en drinken. Je moet alles zelf meenemen of op strategische punten een verzorger hebben staan. Aangezien mijn vrouw vertrokken is naar Assen, ben ik op mijzelf aangewezen. Vier repen en twee 500ml bidons daar moet ik het mee doen. Fietsvriend Bart is reeds een bidon kwijtgeraakt. Stuiterde zo uit zijn houder. Uit voorzorg heb ik ouderwetse stalen bidonhouders gemonteerd en deze strak om mijn bidons gebogen in plaats van lichtgewicht carbon exemplaren. Menig een verliest bidons op de onverharde stroken! En je wilt niet zonder drinken komen te zitten. Maar 1 liter voor vier uur koers is krap. Gelukkig regent het.

De tweede strook. Ik kan de wielen niet houden. Ik wordt gelost en kom alleen in de wind te zitten. Dit voelt niet goed. Mijn benen protesteren hevig. Ik trap verbeten door. Op de stroken gaat het boven de 35km/uur. De voorste wagen neemt wat meer afstand, die door de mannen voorin op snelheid weer dicht gereden wordt. Ik heb dit eerder meegemaakt. Bij de geneutraliseerde start over vijf kilometer tijdens de 3 Peak Cyclocross Race in Engeland, joeg een peloton van 600 mannen en vrouwen de wedstrijdauto op. Deze ging steeds sneller rijden…met averechts effect. Binnen 1 kilometer lagen we met de tong op het stuur 50plus te trappen!


Ik ben gelost, het is tegenwind. Als je achter de auto’s terecht komt ben je uit koers. Mijn geluk zijn de plassers en met een groepje kom ik hangend en wurgend weer terug in het peloton. Was mijn kop er bijna af! Eten en drinken maar weer. En daar is de zon.

Gek genoeg zijn de volgende stroken geen probleem en kan ik makkelijk volgen. Stom lichaam, je weet nooit wat je er aan hebt! En zo naderen we de 100km en Norg. We vliegen Norg door en de wedstrijdauto laat ons los op het parkoers van 15km. We rijden 50plus tot aan de onverharde strook. Lekker met je hol open. Het peloton op een lang lint. Ik zie de voorste mannen opdraaien en maak me klaar voor beuken en bonken. Het peloton breekt in vele stukken. Ik zit in een achterin groepje met mijn fietsvrienden. De wind blaast hier strak, dus in een groepje zitten is vereist. Hier en daar sneuvelen renners met pech of door een schuiver. Helaas proberen een jury- en materiaalauto ons te passeren op een veel te smalle strook…sukkels! Onverantwoordelijk gedrag van de organisatie!


Bij het afdraaien van de laatste strook, schat ik de bocht verkeerd in (bijna 180 graden) en eindig in het gras. Eer ik weer op het asfalt rij is mijn groepje vertrokken. Shit, tegen wind. Langzaam rijdt de groep bij me weg. Het heeft geen zin en ik kijk om voor versterking. De enige dame in koers sluit bij me aan en kop over kop proberen we terug te keren naar de groep voor ons. Als we weer in Norg door de finish rijden hebben we nog een ronde te gaan. Als we ingehaald worden door een materiaalauto springt de dame erachter. Gekkenwerk, daar ga ik niet aan beginnen. Ik laat haar rijden en kijk om of er nog meer hulptroepen in aantocht zijn. Voor me gaat de materiaalauto op de rem en zit de renster er bijna vol tegen aan. Ze kan hem ter nauwer nood ontwijken. Sukkels! Maar goed dat ik er niet bij zit, want mijn reactiesnelheid had te laag gelegen en ik op de grond.

In de laatste ronde komen we met drie nog bij elkaar om kop over kop de race uit te rijden. In het sprintje moet ik mijn meerdere erkennen. Fietsvriendjes staan me na de streep op te wachten. Lekker ritje niet?! Ze zijn in training voor de Transalp, dus alle kilometers zijn welkom. Maar, inderdaad heb ik een heerlijke cyclo gereden. De benen voelen dan misschien tegen, het uiteindelijke gevoel is goed. En als ik de huldiging van de jeugdige winnaar met zijn dikke schaats bovenbenen aanschouw, denk ik toch van mijzelf, mooi gedaan!

Even omkleden, fietsje achter in de auto en op naar de sporthal voor het drankje en hapje. Je zou een pasta hap verwachten, maar tot onze verbazing is er…Chinees. Nasi of bami, kipsaté en foe yong hai en heel veel pindasaus. Dat laatste laat ik aan me voorbij gaan.

Tijd om eens te informeren waar de vrouw uithangt. Zij zit nog in Groningen…maar neemt de trein terug naar Assen, alwaar ik er mag ophalen. Ze heeft drie musea bezocht in vijf uur tijd! Zo heeft elk van ons een mooie dag achter de rug.

Nu maar hopen dat de KNWU de andere cyclo’s volgend jaar van de grond gaat krijgen, want deze Slag om Norg smaakt naar meer.

Uiteindelijk 88ste van de 95 gefinishte renners. Dat moet volgend jaar een stukje beter!

Conclusie:
-       Een goed georganiseerde cyclosportive met potentie om uit te groeien naar een klassieker.
-       200 renners is de max. Nu waren we met 100 en dat is al een redelijk grote groep voor op de stroken.
-       Meer onverharde stroken in de eerste 100km is aan te bevelen, misschien met een aparte tijdmeting over elke strook voor een apart klassement.
-       Geen rare inhaalmanoeuvres door volgauto’s tijdens de laatste 30km, dat is vragen om ongelukken.
-       Plaats een of twee bevoorradingsauto (van sponsor Born) met bidons en eventueel repen achter het peloton, waar de renners zelf eten en drinken kunnen ophalen. Bij warm weer is twee bidons echt te weinig. (oplossing die ik ervaren heb tijdens een buitenlandse Cyclo, was dat iedereen bij de start werd voorzien van twee bidons, keuze uit water of sportdrank. Achter het peloton reed een pick-up met verse bidons. Je liet je afzakken, gooide je lege bidons in de achterbak en kreeg gevulde bidons aangereikt. Iedereen voldoende drinken en geen afval op straat. Na afloop kon iedereen, renners en publiek, een graai in de achterbak doen naar gebruikte bidons!)



donderdag 26 mei 2016

Wielrennen is ook een vak


Zoals de zaken er nu voorstonden was niet bedacht in het game plan de avond er voor. Rustig voorin blijven meedraaien tot drie kwart koers zonder noemenswaardige inspanningen en daarna de knuppel in het hoenderhok smijten. Nu zit ik, halverwege de koers, in een vrijwel kansloze ontsnapping. Ik kan me wel voor mijn kop slaan. Verspilde energie! Ik kijk achterom. Er verschijnen nog geen renners uit de bocht. Ongeveer 30 seconden voorsprong. In laatste positie tel ik de medevluchters nog een keer. Acht stuks slachtvee, met daarbij twee linkeballen van het zuiverste water. Ik schuif op naar voren voor mijn beurt aan kop. Niet te hard overnemen, de benen sparen. Laat de anderen maar even het werk opknappen. Terwijl ik afzak, aanschouw ik de gezichten van mijn kompanen. Twee ken ik door en door, drie heb ik er nog nooit gezien en van de overige twee weet ik vrij weinig. Lekker is dat. Vijf man van de acht zonder info. Ik kan hier niet blijven, ook al halen met de hele groep de finish, dan nog kan ik hier niet blijven zitten. Eerst maar even zien of we weg kunnen blijven, daarna zien we wel verder.

 



Ik neem even de rust om wat te drinken. Linkebal 1 heeft gevraagd of ik meerijd tot het einde. Ik zit hier vliegen te vangen, nou goed. Tuurlijk rij ik mee tot het einde, NOT. Dat hoeft hij niet uit mijn mond te horen. Hij kent mij goed genoeg om me niet mee naar de streep te nemen. Zijn sprint stelt niets voor en hij zal zeker een poging wagen op 5km voor het einde om te demarreren. Hij heeft alleen de zekerheid dat ik het ook zal proberen. Hij weet net zo goed als ik dat er geen risico genomen kan worden met de onbekenden in deze kopgroep. Bij het uitkomen van de volgende bocht zal de wind op kop draaien, dus even snel een beurt op kop doen voor de bocht. Ik neem snel over en rij een iets hoger tempo naar de bocht toe. Bij het uitkomen van de bocht zet ik minder hard aan, zodat ik direct afgelost word. Kijk dat scheelt weer een beurt in de wind.

 

Ik voel in mijn achterzak wat er nog te bikken valt. Twee gels en een reep. Eerst de reep dan maar. Nog een klein uur koers, de gels zijn voor later. De teller komt niet meer onder de 42km/u, zelfs met deze tegenwind. Korte beurten is het devies. Kort en hevig. Zo dadelijk draaien we weer schuin voor de wind. Ik werp nog een blik achterom. Het gat is nu toch behoorlijk groot. Meer dan een minuut schat ik zo. De beentjes voelen prima en ik heb geen last van mijn nek vandaag. Dat wil wel eens anders zijn. Op training bijvoorbeeld, maar in de koers heb ik er toch zelden meer last van. Meer afwisseling in de houding en positie van de handen op het stuur. En, ik denk, afleiding, constante focus op de koers werkt hier in mijn voordeel. Als ik niet denk aan pijn voel ik het ook niet. Ondertussen draaien we lekker rond, nog drie kwartier koers voor de boeg.

 

De laatste km zijn schuin voor de wind en de finishstraat loopt omhoog, niet veel, maar genoeg om het moeilijk te maken na een koers als vandaag. Als ik mijn gel weg werk achter in de groep tikt Linkebal 2 me even aan terwijl hij zich laat afzakken naar mijn achterwiel. Zijn vragende blik spreekt boekdelen. Hij wil er met mij vandoor, liever tweede worden dan verliezen van Linkebal 1. Op papier zijn ze maatjes, maar ze vechten onderhuids een tweestrijd uit. Meestal begint het steekspel al van bij de start. Elkaar verbaal een beetje afzeiken en ondertussen de eigen capaciteiten down graden. Let maar niet op mij vandaag, want ik voel me kut. Met andere worden, ik voel me beresterk vandaag, pas maar op! Geen hond die er meer intrapt behalve de rookies. Ik laat vier vingers zien. Met andere woorden, we gaan op kilometer 4 van de streep onze kans. Dat houdt in, dat we tot die tijd om beurten de andere zullen counteren bij eventuele onbeantwoorde demarrages. Hij is niet 100% te vertrouwen, dat hij maar woord mag houden. Ik ga ervanuit dat zijn strijd met Linkebal 1 prefereert tot die tijd. Van de andere vijf zien er twee nu behoorlijk af. Zo direct een klein klim, waar ik even stevig zal doortrekken om te zien hoe zwak ze werkelijk zijn. Ik leeg een van mijn twee bidons en schuif naar voren. Even timen nu, zodat ik op kop kom als het klimmetje begint. Ik schakel een tandje bij en neem de kop. Het tempo zakt niet, maar gaat omhoog. Ik hoor het kraken achter me. Een glimlach speelt om mijn mond. Hatsikidee. Zwakke broeders tot ziens! Als ik boven kom kijk, ga ik recht zitten en kijk om. Drie man eraf. Een meer dan waar ik op gerekend had. Klaarblijkelijk had iemand een pokerface getrokken. De benen liegen niet. Linkebal 2 begrijpt de bedoeling en duik zonder omhaal de afdaling in. Eraf is eraf vandaag.

 

We zijn nog met vijf en de 10km mijlpaal hebben we net gepasseerd. In een flauwe bocht, waar we strak door heen gaan, liggen steentjes. We rijden er dwars door heen. Nog geen 100m verder hoor ik het sissen van een tube achter me. Ik kijk om en zie een van de onbekende naar zijn achterwiel kijken en hoor hem hardgrondig vloeken. Ai, slecht moment om lek te rijden. We worden zo lekker uitgedund en het kost niets aan energie. Elk nadeel heeft zo zijn voordeel. Voor ons de kopgroep dan wel te verstaan. Lekke band man wordt een stipje met daarachter twee nog kleinere stipjes. We zijn met vier, Linkebal 1 en 2, ik en de laatste onbekende renner. Hij verdient nu wel een naam. Ik besluit hem Bonk te noemen. Het is een geblokte vent met een mooie tonus. Hij kon wel eens een probleem in de sprint worden, want dat we het einde gaan halen is wel zeker. Als hij de kop van me overneemt kijkt Linkebal 2 even opzij naar mij. Checken of we nog een deal hebben. Linkebal 1 maakt van de gelegenheid gebruik en plaats van achter uit een splijtende versnelling. Bonk blijft zitten, dus Linkebal 2 zet aan voor de achtervolging, Bonk zit direct in zijn wiel en ik volg zijn voorbeeld. Linkebal 1 heeft een klein gaatje en we naderen het 5km punt.

 

Linkebal 2 krijgt het gaatje niet dicht. Of althans dat veinst hij. Bonk trapt er niet in en blijft in zijn wiel zitten. Ik ga het zeker nu nog niet dicht rijden en na enige aarzeling schroeft Linkebal 2 het tempo weer flink op. Het gat wordt kleiner en kleiner en op het moment van aansluiten demarreert Bonk. Waarom doet hij dat nu? Ik zit in zijn wiel. Niet echt een verrassing en zeker geen slimme zet. Ik hoor de beide Linkeballen zuchten en steunen in mijn wiel. Ze zijn er nog. Er zat ook geen echte power op de uitbraakpoging van Bonk. Hij vraagt met zijn elle boog om overname. Ja, dag vader, effe lekker niet nu. Ik stuur naar rechts van de weg. En kijk de drie man een voor een even in het gezicht. 4km nog en het ziet er goed uit. Ik zou kunnen doorzetten. De anderen steken de weg over en sluit aan. Nog even niet. Ik breng het tempo weer op pijl, want ik wil geen terugkomende geloste renners of een heel jagend peloton op mijn dak. Ieder doet weer een beurt op kop en bedenkt een strijdplan voor de laatste 3 km. Een rechtse, een linkse en twee rechtse bochten voor de finish straat, die ongeveer 500 meter rechtuit licht omhoog loopt. Asfalt en breed genoeg voor vier man op snelheid. Ik ga nu geen poging meer doen om de rest te lossen. Ik vertrouw op mijn sprint. Linkebal 2 een heeft geen schijn van kans om te winnen, dus ik moet hem in de gaten houden. Hij zal nog wel wat proberen. Linkebal 1 zal hem echt niet laten begaan. Ik hoef eigenlijk alleen Bonk in de gaten te houden. Ik plaats een wissel manoeuvre toe en zit in het wiel van Bonk. Linkeballen 1 en 2 voor ons.

 

In die volgorde rijden we naar de laatste km, nog twee bochten en het is zover. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik heb het Spaans benauwd. Rustig blijven en even een paar keer diep ademhalen. Het moment voor de een na laatste bocht is het moment van Linkebal 2 om zijn alles of niets poging te wagen. Linkebal 1 duikt er direct achteraan, gevolgd door Bonk en mijzelf. Ideaal scenario. Linkebal 2 rijdt zich helemaal leeg naar de laatste bocht toe. We naderen op 30 meter alvorens we de bocht induiken. Linkebal 1 beseft dat zijn temperament hem hier de das om gaat doen en houdt zijn benen stil bij het uitkomen van de bocht. Bonk is niet meer van plan over te nemen. Ik overweeg even om te springen, maar 500m en omhoog, doet me anders beslissen. Ik blijf achter Bonk zitten. Nog 450m en Linkebal 2 perst er nog eens alles uit. Zijn voorsprong groeit weer. Linkebal 1 schut zijn hoofd, vloekt en gaat op de pedalen staan. Linkebal 2 mag niet winnen vandaag. Bonk en ik volgen en Linkebal 2 sterft een duizend doden op weg naar de streep. Op 250m is hij er aan voor de moeite. Volgens mij staan er tranen in zijn ogen. Bonk schakelt naar de 11 en kromt zijn rug. Daar gaan we! Linkebal 1 is direct gezien. Ik blijf het achterwiel van Bonk houden. Nog 100m en ik kruip langzaam voorbij zijn achterwiel. Mijn benen beginnen te branden, nog even volhouden! 50, en ik bereik zijn crankas. Bonk gooit er nog een schepje bovenop. Het zal toch niet, dat hij het haalt. Ik leg me nog platter en plaats mijn laatste versnelling. Mijn display zegt 58,2km/u. Harder gaat echt niet. Alles staat nu in de brand. Ik gooi mijn fiets naar voren en kijk op zij. Bonk’s hoofd is knalrood, zijn knokkels spierwit, maar veel belangrijker ik ben zijn voorwiel voorbij! Ik richt me op en strek mijn armen. Geen lucht meer om te brullen. Direct moet ik mijn stuur weer vastpakken. Mijn benen trillen als rietjes. Mijn hart klopt als een razende. Lucht, geef me lucht. Ik word om mijn rug geklopt. Het is Bonk. Hij ziet er zo beroerd uit als ik me voel. Ik glimlach terug. Ik voel zijn pijn en de mijne. Tweede worden is niet fijn. Zeker niet vlak na de finish. Linkebal 1 en 2 hebben al woorden over het verloop van de strijd. Een nieuwe kerf op het handvest van hun strijdbijl. Achter ons finisht het peloton. Die zaten toch nog kort achter ons. Ik draai om en maak me op voor de huldiging. Hier met die bloemen!

(bovenstaande is een passage uit het uit te brengen boek "Wielrennen is ook een vak" door Rork Steijn)

vrijdag 20 mei 2016

Openingswedstrijd 2016


Openingswedstrijd 2016

“Zo Eric, je eerste koers na 6 maanden. Hoe beviel het?”

“Ja, ik moet zeggen, het viel me mee, maar je begint toch met zenuwen aan zo’n eerste koers, na een lange afwezigheid in het peloton. Dan spookt het toch door je hoofd of je het tempo wel kan volgen en hoe de luchtwegen zich houden. Al met al een nerveuze zaak.”

“In de tijdrit start je dan als laatste en de uitslag stemt niet tot vrolijkheid. Met welke ambities was je er aan begonnen?”

“Die tijdrit had niet mijn prioriteit vandaag. Het hele idee van een tijdrit competitie spreekt me normaal gesproken erg aan, maar dit jaar zal het er niet van komen om me daar op te concentreren. Ik heb mezelf andere doelen gesteld.”

“Welke doelen zijn dat?”

“Die houd ik nog even voor me zelf.”

“Dan de koers. Hoe verliep het voor jou.”

“Gezien de staat van de baan was het vertrek vrij rustig, maar na een paar ronden droogde het wegdek aardig op en ging stilaan het tempo omhoog. De eerste helft van de koers heb ik mij beperkt tot volgen en dat ging me goed af. Dat gaf vertrouwen om mijn neus een paar maal aan het venster te steken. Maar het kwam niet tot iets. Ik durfde er ook nog niet vol voor te gaan. Je blijft dan toch enigszins voorzichtig.”

“Jullie gaan de finale in met een gesloten peloton. Had je een plan?”

“Normaal gesproken heb ik altijd een plan, maar vandaag was het toch een kwestie van kijken hoe de vlag er voor hangt. En er was wat onduidelijkheid over de aangegeven ronde, waardoor we, volgens mij, een extra rondje gereden hebben. In de laatste ronde was ik toch vooral blij dat ik zonder problemen de koers kon uitrijden. Ik zat voor de voor laatste bocht rechts van het midden in het peloton, maar voelde dat het niet de goede plaats was. En ik had niet het idee om me te bemoeien met de sprint. Ik liet me in de voorlaatste bocht buitenlangs afzakken tot achter in het peloton. Bij het uitdraaien van de bocht ging iedereen echter naar links en verscheen er een gapend gat op rechts. Ik ben er maar ingedoken en er vol voor gegaan.”

“Het was dus een actie zonder gedachten?”

“Eigenlijk wel. Je gaat op de pedalen staan en weg ben je. Je kijkt achterom of er reactie van het peloton is en die blijft uit. Ze waren behoorlijk verrast van de demarrage, alleen Jacques zag het gevaar en reageerde.”

“En dan is het toch nog een heel eind naar de streep.”

“Inderdaad. Voor de laatste bocht was de jus uit de benen en ik moest terugschakelen om tempo te kunnen behouden. Maar het was eigenlijk al gedaan. Wat gezien de gezondheid niet verwonderlijk is natuurlijk.”

“Maar je blijft toch doorrijden…”

“Dat is pure eerzucht. Maar dat laatste rechte eind. Pfff. Ik probeerde snelheid te houden, maar Jacques kwam op 25 meter voor de finish me voorbij. En dan weet je, het was niet voor vandaag. Dat de rest me niet meer pakt is dan mooi meegenomen. Een tweede plaats in de eerste koers van het seizoen, daar had ik vooraf voor getekend!”

Rork Steijn

(Ondergetekende heeft ruim een week zijn bovenbenen niet kunnen gebruiken.)