Posts tonen met het label trainen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label trainen. Alle posts tonen

woensdag 21 augustus 2013

Doorkijk broeken, zweet shirts en vieze fietsen

Nu de zomer op zijn eind loopt en de duisternis elke dag een beetje eerder valt, moet me een ding van het hart. De hele zomer heb ik mij er weer over verbaasd. Mannen met doorkijk wielerbroeken. Je haalt ze in of wordt ingehaald, iets wat steeds minder gebeurd, en direct wordt je blik gevangen door het achterwerk van een dergelijk renner. Letterlijk, want de bedekkende stof van de broek is boven het zitvlak is in de loop der tijden in zijn geheel verdwenen. Wat rest is het gaaswerk, ik noem het vitrage, van de broek. Met de juiste lichtinval wordt alles erg transparant en word je ongevraagd getrakteerd op een onbedoeld uitzicht. Te minste, daar gaan we dan maar vanuit, dat het allemaal onbedoeld is. Gelukkig heb ik voor het scherp zien binnen een straal van 1,50 meter een bril nodig, maar toch, mijn verbeeldingskracht vult de rest direct aan. Echt fris is het niet en het is zeker niet gesoigneerd. Kijken deze renners niet in de spiegel thuis of hebben ze geen partner, die een waarschuwend woord spreek over de onbedekte achterkant? “Zeg, Henk moet jij niet eens een nieuwe koersbroek?” Henk blij, want hij mag wat nieuws kopen. Wij blij, want Henk bips is voortaan weer privé terrein. En Henk, wel graag een geheel zwart, als het kan van een degelijke kwaliteit.

een beetje extra dekking kan geen kwaad
 
Het is mij echter nog iets opgevallen aan deze mannen. Het blijft niet bij een doorkijk broek. Veelal ruik je deze fietsers al op enige afstand. Zuur, oud zweet. De kleding is al in tijden niet gewassen. Het is me al eens gebeurd in een koers, dat ik van lieverlee ben gedemarreerd om aan de lucht te ontkomen. En geloof me, mijn reuk orgaan ruikt nog niet de helft van het uwe. Mijn KNO arts doet zijn best, maar er zit nog niet echt verbetering in.  De zoutafzetting op de ruggen van de mannen is behoorlijk. Vooral goed zichtbaar als er donkere kleding wordt gedragen. Van de kleding kan men soep koken en een flink zoute variant.

En, hoe kan het ook anders, de fiets is vaak al tijden niet gereinigd. Soms hangen er hele kluiten aan het frame, zwartgrijze smurrie rond de remmen en een ketting vol met bagger. Ach en wee! Dit rijwiel wordt na elke rondrit zonder omkijken de schuur ingejaagd. Geen doekje langs de ketting, geen verse olie, niets van dat alles. Te treurig voor woorden en het riekt naar mishandeling.

Ziet u zo’n iemand al bij de fietsenspecialist binnen komen. De winkel deur gaat open en een zure walm drijft de zaak binnen. Zonder hem te zien, weet het personeel al, Henk is binnen.  Met zijn besmeurde fiets aan de hand loopt hij de winkel door. “Je mot effe kijken naar mijn apparaat, want hij schakelt slecht.” Gelijk bukt hij voorover om het euvel bij de achter derailleur aan te wijzen. Geheid dat deze fietsenmaker de lunch overslaat die dag.

dinsdag 25 juni 2013


Zorgelijk vormpeil

Met de vorm is het de laatste tijd niet best gesteld. Er is geen kracht in de benen te bespeuren, slechts leegte. Natuurlijk ben ik lekker aan het fietsen, maar echt eens flink doortrekken is er niet bij. Er zitten te weinig kilometers in de benen. De slechte weer in het voorjaar heeft niet bijgedragen tot een beter saldo aan kilometers. In vergelijking met andere jaren, lig ik ver achter wat dat betreft. Een deel van het mindere voorjaarsweer heb ik overgeslagen door op vakantie te gaan naar warmere oorden. Voordeel hiervan is dat het velletje een mooi bruin kleurtje heeft. Helaas, dat kleurtje bijhouden en verder uitbouwen gaat met het huidige weer niet lukken. De tijdrit en ploegentijdrit van een begin juni waren een goede graadmeter voor de vorm. Conclusie: de vorm is beneden peil.
 

Volgens mijn strava verbeter ik wel pr’s, maar alleen, omdat het kneiter hard waait, en met wind mee gaat het altijd als de brandweer. Geen goede graadmeter. Dus maar eens een wedstrijdje rijden op de club om te zien waar we staan. Met ruim honderd man (en enkele dames) aan het vertrek moet het toch mogelijk zijn je te verstoppen in het peloton en eens lekker te werken aan de broodnodige snelheid.

Nu, aan de snelheid moet inderdaad hoog nodig gewerkt worden. Het gaat direct super snel van af het startschot en de teller vliegt over de 50km/uur. Dit gaan we niet lang volhouden. De hartslag rijst de pan uit. Auw?! Na vijf rondjes geeft de rechterbilspier er de brui aan. Ik moet het peloton laten gaan. Ik kan geen kracht meer zetten met het rechter been. Balen.

Lekker dan, zo komt er niets van terecht van de plannen. Na een paar rondje rustig tempo rijden trekt de spanning uit de bilspier weg. Als het peloton weer langs komt sluit ik weer aan, maar bij tempo versnellingen wil het rechter been niet meer meewerken. Mijn fietsmaatje zegt dat ik “scheef” op de fiets zit. Drastische maatregelen dienen zich aan. Het wordt een gang naar de fysio. Die mag me eens fijn recht zetten.

Het ligt gelukkig niet aan het vormpeil. Die is best redelijk, maar er zit iets scheef in mijn bekken/onderrug. Komt allemaal weer goed met wat duw en trekwerk van de fysiotherapeut.

Als het weer nu ook beter wil worden met wat duw en trekwerk van een hogedruk gebied, wordt het vast nog een mooie fiets zomer!
Rork Steijn

zondag 29 juli 2012

In stilte genieten.


Van de week met vaders een rondje gefietst. Hij wordt dit jaar 78 en zit al ruim 60 jaar op de fiets, maar hij voelt zich nog steeds 18 en gedraagt zich navenant. Een jonge god gevangen in een ouder wordend lichaam. Maar zolang het tempo niet teveel op en neer gaat, kan hij rustig boven de 30km gemiddeld aan het wiel rijden. Je moet hem lekker uit de wind houden, als een duur betaalde kopman. Soms is het stil achter me en moet ik even gluren of hij er nog is, maar meestal produceert hij lichaamseigen geluiden, zodat ik weet dat hij nog aan mijn wiel hangt. Naarmate we langer onderweg zijn, raakt hij beter op stoom. De inwendige kooltjes gaan dan gloeien en hij krijgt het op zijn heupen. Het jonge veulen in hem ontwaakt. Onverschrokken zet hij zich op kop en trekt strak door om even later, na de aflossing, de aansluiting bijna te missen. Ik geniet er in stilte van.

Hij denkt niet aan de aansluiting missen als hij de kop overneemt. Hij denkt aan koersen van weleer, aan Belgische kermisrondjes uit de jaren 50 en 60, aan wedstrijden van dorp naar dorp door het Vlaamse land. Hij ruikt de geur van massageolie, friet en bier. Hij rijdt op kop van het peloton, “d’Hollander”. Van maart tot oktober reed hij daar, kriskras door het Mekka van de wielersport. In zijn levensonderhoud voorziend met arbeid op het land, spaarcentjes en gewonnen wedstrijdpremies. Trainend en koersend met zijn Belgische kameraden tot in de eeuwigheid. Althans, totdat hij door ons wordt afgelost en benen moet maken om achter aan te sluiten. Hij geniet er in stilte van.

Soms haalt hij capriolen uit waar je hart van overslaat. Op een kruising steekt hij zomaar over terwijl de auto’s aan alle kanten voorbij razen en wij in de remmen knijpen. Je kunt het honderd keer zeggen, dat het gevaarlijk is, maar hij deed het vroeger ook zegt hij en het gaat best. Ja, vroeger, toen ze nog met paard en wagen reden zeker. Egeltje noemen we hem, want er komt een dag, dan is hij net zo plat.

Maar ik snap het wel. Hij wacht niet aan de overkant, hij trekt nog een keer flink door. In gedachten is hij ontsnapt aan het peloton. Nog eenmaal rijdt hij voor de eer en glorie. Solerend naar de overwinning. Hij hoort zijn naam zingen over de koersradio. Gaat hij het halen? Nee, helaas verstoren wij zijn fietsdagdroom en stuiven hem op hoge snelheid voorbij. Aan het einde van de weg wachten we op hem.

“Gaat het?” vraag ik.

“Jawel, maar weinig macht vandaag.” zegt hij en trekt er een grimas van een 78-jarige bij. We genieten er beide in stilte van.

zaterdag 23 juni 2012

Bijgeluiden


Het is fantastisch weer! Volop zon en warmte, zo zie ik het graag. Ik zoef over de polderwegen op vederlichte pedalen. Weg met de arm- en been stukken. Weg met regenjacks en windstoppers. Overschoen? Niet nodig. En zeker geen helm muts.
 
O, wat een zaligheid. Daar hebben we zolang op moeten wachten dit jaar. Natuurlijk waren er mooie dagen, maar nog niet zo mooi als nu. Ik fietsdroom over het asfalt.

Prrrrrrrr. Wat is dat? Plots hoor ik een geluid wat ik net kan thuisbrengen. Als ik mij er op concentreer is het weg. Vast niets. Ik glij weer in mijn gelukszône op weg naar niets. Puur fietsgenot.

Prrrrrrr. Hé, daar is het weer. Ik snap er niets van. Het is niet de ketting en ook niet een van de derailleurs. En nu hoor ik het niet meer. Ondertussen heb ik een voor me uitrijdende renner ingehaald en groet hem vriendelijk. We kijken elkaar even aan met een blik dat boekdelen spreekt. Super weer! Ik ga op koprijden, wat kan me gebeuren vandaag.

Prrrrrrrrrrrrrrr. Ergens diep onder mijn hersenpan word ik weer gewaar van het geluid. Maar voordat ik me er druk over kan gaan maken, komt de ingehaalde renner naast me rijden en kijkt me verbaasd aan.

“Sorry dat ik het zeg, maar u zit te spinnen als een poes”

Prrrrrrrr. Ja, dat is het. Ik zit te spinnen als een tevreden poes. Prrrrrrrrrrrrrrr….
 
 
Rork Steijn

vrijdag 25 mei 2012

Is hij het of is hij het niet?


Ik was vorige week zaterdag in Monaco tijdens de Historic Grand Prix 2012, niet zozeer voor de oude raceauto’s, maar het kwam toevallig zo uit. Om onze bestemming in Monaco te bereiken moeten mijn vrouw en ik een alternatief parcours afleggen. Het gehele stratencircuit is afgezet met hoge hekken voorzien van zeildoek om het zicht van de voorbijgangers af te houden van de races. Je kunt voor een klein bedrag op een tribune plaatsnemen, maar gratis kijken is uitgesloten. Terwijl we door het warme stadshart onze weg proberen te vinden, loop ik langs een jongeman achter de kinderwagen. Er flitst direct een naam door mijn hoofd. Gilbert!

Nonchalant loop ik een eindje door en stop voor een etalage met horloges die per stuk meer kosten dan mijn hele fietsenpark bij elkaar, maar dat heb je hier al snel. Mijn vrouw komt naast me staan en vraagt zich verbaasd af waar ik naar kijk. “Gilbert!” zeg ik op fluistertoon. “Wie?” “Gilbert! Daar, achter de kinderwagen!” “Gilbert?” “Jaha, Philippe Gilbert!” “Oh, weet je het zeker?”

Tja, weet ik het zeker? Hem herkennen in vol tenue met helm en bril, op de fiets in volle vlucht. Eitje. Zeker met zijn driekleur aan. Maar nu loopt er een mager mannetje achter een buggy langzaam op mij af. Strakke lange broek en dito strak blauw shirt aan. Een gewone jongeman met kind. Ik twijfel. Er zijn heel weinig aanknopingspunten. Hij loopt ons voorbij. “Ik denk dat het hem is” hoor ik mezelf zeggen. “Zal ik een foto van hem maken?” vraagt mijn vrouw. Ze heeft de halve wereld rondgetoerd met een band en is niet snel onder de indruk van VIPs in het wild.

Nee, stel dat ik me vergis. Sta ik mooi voor lul. Er stopt een Bentley naast Gilbert. Een matzwarte Bentley cabrio met een kale, ‘enge’ man en een te jonge blonde dame als bijrijdster. Zo’n auto voor erbij. Voor als je niet met de Lamborghini op pad wilt, maar toch een beetje knap voor de dag wilt komen.

Door de herrie van de rondracende oldtimers op het circuit achter ons hoor ik geen woord van het gesprekje dat op een tiental meters van me vandaan plaatsvindt. Mijn Frans is er trouwens te slecht voor. Ze schijnen elkaar te kennen en er wordt gelachen. We lopen weer door en langs Gilbert om op de hoek stil te staan en te doen alsof we op zoek zijn naar een geschikt restaurant voor de lunch.

Gilbert in Monaco. Hij is zich vast aan het voorbereiden op de rest van het seizoen. Een beetje rammen tegen de Col de la Madone, Lance’s favoriete trainingsklimmetje. Eens zien waar hij staat na het mindere voorseizoen. Of de beentjes het nog willen doen. De kale man doet heel joviaal. Ik heb geen idee wie hij is en mijn fantasie slaat op hol.

Het zal toch niet zijn geheime leverancier zijn? “Hé Philippe, nog wat nodig voor de Ronde van België? Ik heb nog een paar mooie spullen voor je. Kunnen ze nog niet zien bij de controles, topkwaliteit!”. “Nee, ik ben nog voorzien”.

Nee, ik wuif de gedachte weg. Gilbert is clean. Anders had hij wel beter gereden dit voorjaar.

Waar gaat het dan over? Het feestje van gisteren of morgenavond? De aanstaande Ronde van België? Of gewoon over koetjes en kalfjes?

Hoe langer ik hem gadesla, des te meer geloof ik dat het werkelijk Gilbert is. Maar hoe weet ik het zeker? Er zijn vast meer mannen met zo’n gezicht.

Uit de buggy wordt de speen weggeslingerd. De kleine raakt kennelijk verveeld. De jongeman bukt zich en ik weet het zeker. GILBERT!

“Weet je het al?” zegt mijn vrouw. “Foto maken?”

“Niet nodig” zeg ik. Het is Gilbert en hij is in heel goede doen! Want terwijl hij bukt, bollen zijn spieren onder de dunne stof van zijn slim fit broek. WOW! Legpower van het ergste soort.

Gilbert tilt de kleine uit het kleine wagentje in de grote wagen en klapt de buggy in. Die verdwijnt samen met Gilbert op de achterbank van de Bentley.

Daar gaat hij, Philippe Gilbert, aankomend winnaar van de Ronde van België en alle daarop volgende koersen…

 

Rork Steijn