donderdag 30 mei 2013

Green Grass


Green Grass

What a lovely weather! I just can’t get enough of it. So warm, so sunny. This is beautiful!  Left my raincoat at home, pure luxury. Just one extra bidon filled with cool water and cycle into oblivion.

I ride through this Dutch landscape. Enjoying every sip of warm air. The green grass explodes out of the ground making it happen. Mower guys. Long green grass for them is like a scrape of red cloth is to a bull. These men on their big machines come out of their sheds. They like only short green grass. It’s what the love doing, cutting the grass. Flail mowers ride with pride. During my two hours ride I met 6 of those happy guys. But there is a down side to it. With the removal of the grass all kinds of little stuff is spread around, dust, sand, twigs, lots of grit and all other garbage that’s hiding in the long grass. All this is spewed around and when you pass the machine…

I cough.

I’m allergic for grass. Not the nose, throat or the longs kind, but on my skin. It itches and I want to scratch. But only no touching will help. The wind will blow it off. I hope.

No worry, I still enjoy myself immensely. A little grass will not get me down today. I repress the urge to start singing. Mentally I tell myself to focus. No joking around. Okay, just a bit of mooing and bleating at the beasties then.

A tail wind blows me on and on in a cocoon of warm air. I feel extremely lucky today. Tomorrow it probably will rain again.

Rork Steijn

woensdag 29 mei 2013

Groen Gras


Groen gras.

Wat een heerlijk weer! Ik kan er geen genoeg van krijgen. Zo warm en zonnig. Wat een verademing! Je regenjasje thuis laten, wat een luxe. Extra bidonnetje mee met koel water en eindeloos doorfietsen.

Toeren door het polderlandschap. Genieten van elke teug warme lucht. Overal schiet het groen uit de grond, en dan weet je het wel. Lang groen gras werkt als een rode lap op een stier voor de mannen van de groenvoorziening. Zij komen uit hun loodsen op ronkende grasmaaimachines. De mannen van het korte gras maaien dat het een lieve lust is. Tijdens een ritje van 2 uurtjes kom ik 6 gemotoriseerde maaimannen tegen. Grasmaaien is een ding, maar het stof, zand, steentjes, takjes en alles wat zich heeft opgehoopt in het lange gras van de bermen, vliegt je om de oren als je langs een maaimachine fietst.

Kuch.

Ik ben allergisch voor gras. Niet op de luchtwegen, maar op de huid. Ik voel het prikkelen en jeuken. Niet aanzitten en zeker niet wrijven. Het waait er vanzelf wel af.

Maar toch, ik geniet volop! Een beetje gras krijgt me niet uit mijn humeur vandaag. Ik onderdruk de neiging om te gaan zingen. “We zijn hier wel serieus aan het fietsen jongen!” Spreek ik mezelf vermanend toe. Blaten en loeien naar de beesten in de weide kan nog net.

Ik rij nu voor de wind over de polderdijk, omzoomd door warme lucht. Ik voel me opperbest. Morgen zal het wel weer regenen.

 

Rork Steijn

donderdag 21 maart 2013

Milaan - San Remo 2013

Milaan 17 maart 2013

En daar sta je dan op een zeer koude zondagochtend om half negen, vroeg in de ochtend, aan de start van La Primavera, Milano-Sanremo. Niet in koerskledij maar in dikke zwarte lange jas met dito platte pet en een vette “Stampa” kaart van de organisatie om je nek. Wat begonnen is aan een weekend bezoekje aan een Italiaanse vriendin, eindigt als een droom van elke wielerliefhebb...
er. Je staat niet achter het hek, maar in de belangrijke mensen ruimte voor het inschrijfpodium. Naast je staat Andrea Monti, de belangrijkste man van de grote koersen in Italië, en samen praten jullie wat over het slechte weer en de kansen van de toppers. Af en toe onderbroken door een door hem te geven interview. Je ziet iedereen denken: “Wie is die man naast Monti? Is hij belangrijk? Moeten we hem ook wat vragen?” Je lacht ze geheimzinnig toe. En denkt: “Wat een mazzelpik ben ik toch!”

 Met je bescheiden camera maak je wat super close up foto’s van de renners, dit tot ongenoegen van de aanwezige persfotograven, zij moeten achter een lint blijven staan. “Broodroof!”, denken zij. Je wisselt wat woorden met een renner en houdt zijn fiets even vast, als hij het podium beklimt om zijn presentie krabbel te zetten. Stiekem til je de fiets even van de grond om het gewicht te peilen. De renners hebben meer gewicht aan kleding aan het lijf hangen, dan dat hun racemachines wegen. De speakers ratelen in het Engels en Italiaans de namen en bijbehorende wapenfeiten van de renners op het podium af.

 Je probeert de renners in de ogen te kijken. Waar is de focus? Hoe strak staan ze vandaag? De latere top tien maakt een gedreven indruk, de latere afstappers klagen nu al over het weer. Zo werkt het, als je het niet uitstraalt dan ga je geen kans maken op een goede klassering. Sagan’s ogen spugen vuur! En de blik van Ciolek spreekt boekdelen, maar niemand let op hem. Kleine ploeg, niet zo interessant voor de media. Cavendish kijkt strak onder zijn nieuwe helm vandaan. Wie zijn mijn concurrenten vandaag. Stannard, Phinney? Of toch Cancellara…misschien wel Chavanel!

 Na tienen klinken de schrille fluitjes van de organisatie. Alle renners aan de start! 1,2,3 hup daar zie je ze vertrekken en de hele sliert auto’s trekt zich achter de renners op gang. Nog niet wetende van de sneeuwval, de ingelaste busreis, de extreme koude die ze zullen lijden. Nog niet…

 Voordat je terugkeert naar het lekkere warme appartement, nog even een stop bij de Sky bus. Je had namelijk via internet gehoord, dat er mooie Rapha badges, speciaal voor deze Sanremo, worden weggegeven. Je bent fan of je bent het niet.

Milan - San Remo 2013 (english version)

Milan 17-03-2013

There you are, on a very cold and early Sunday morning, at the start of Milan – Sanremo, La Primavera. Not wearing your kit, but a warm, long black coat, your black cap and a “Stampa” card, you got from the organizers of this epic race, hanging round your neck. What started out as a weekend visit to an Italian friend, ends with a dream of every cyclist in the world. You stand not... behind the barrier but in front. The space only occupied by very special people, straight in front of the presentation podium. Your smile is too big for your mouth. Next to you stand Andrea Monti, organizer of the big four in Italy. You speak small talk, about the coming race and the favorites, only to be interrupted for some interviews, he has to do for TV around the world. Their eyes look at you. “Who is he? Is he anybody? Do we need to ask him something?” You just keep on smiling and think: “you luck devil!”

 With your not so fancy camera you take super nice close ups of the cyclists, but not everybody is amused. The pro’s with their state of the art cameras are behind the rope and do not like you. They think you steel the best shot of them. But do you care? Not really. You talk to one of the bunch and hold on to his bike, while he signs off at the podium. You can’t resist and just lift the bike to feel the weight. Now you know those guys wear more clothes in weight than their bike measures. The speakers motor mouths in English and Italian the names of the riders and their heroic victories.

 You try to look the riders in their eyes. Who is focused and who is not. Is there fire in their eyes? Do they believe today is their day? The top ten of later that day is ready to bent steel bars with their bare hands, the DNF’s of the day already complain of the weather, the cold, the illness. That’s the way it works, if you look like it, there’s a really good change you make it. Sagan’s eyes are shooting lighting bolds! And the look in Ciolek's eyes says it all, but nobody is notices it during the teams signing of the sheet. Bad mistake! Cavendish looks, with new helmet, means business! He looks around. “Who are my enemies to day? Stannard? Phinney? Maybe Cancellara or even Chavanel! You never know these days.

 After ten o’clock the whistles sound, time to get to the start line. And without further ado, they’re off! With them trails a mighty armada of cars and busses. Not knowing that this is going to be hell on earth with extreme conditions on the road and including a bus ride in the middle. They will suffer bad, but not yet…

Before you return to the comfort of the warm apartment, you need to make a stop at the team bus of Sky. They promised, on the internet, a badge of honor of this Sanremo 2013, especially made by Rapha. After all, you’re a fan, don’t you?!

woensdag 12 december 2012

Cyclocross blues

The big guns are called to the front row.
I’m small fish, so I’m in the back.
It’s damp, nearly raining, we wait.
The word is “GO” and we’re off.
It starts with a tarmac climb,
And ends with full speed in to the field.
45 minutes at max HR, must be crazy.
It’s slick and muddy.
I go fast, they go too fast.
I’m in the back of the field, I think…...
First juveniles overtake me.
Their weight is none, they float.
I just sink into the mud.
What round I’m in?
25 minutes into the race.
Getting tired, making mistakes.
Stay on the bike. Stay on the bike.
Dad is yelling: “come on!”
He is so happy to be here.
Forgot his Wellies, Mom will be pleased.
I plough on, get of the bike and run.
Much faster, running here.
Mud sucks at my feet. Nice!
Was that the bell? I hope so!
One more time through the mud.
Mud glorious mud, I love it.
I don’t care what place I’m in.
Just want to play…

zondag 29 juli 2012

In stilte genieten.


Van de week met vaders een rondje gefietst. Hij wordt dit jaar 78 en zit al ruim 60 jaar op de fiets, maar hij voelt zich nog steeds 18 en gedraagt zich navenant. Een jonge god gevangen in een ouder wordend lichaam. Maar zolang het tempo niet teveel op en neer gaat, kan hij rustig boven de 30km gemiddeld aan het wiel rijden. Je moet hem lekker uit de wind houden, als een duur betaalde kopman. Soms is het stil achter me en moet ik even gluren of hij er nog is, maar meestal produceert hij lichaamseigen geluiden, zodat ik weet dat hij nog aan mijn wiel hangt. Naarmate we langer onderweg zijn, raakt hij beter op stoom. De inwendige kooltjes gaan dan gloeien en hij krijgt het op zijn heupen. Het jonge veulen in hem ontwaakt. Onverschrokken zet hij zich op kop en trekt strak door om even later, na de aflossing, de aansluiting bijna te missen. Ik geniet er in stilte van.

Hij denkt niet aan de aansluiting missen als hij de kop overneemt. Hij denkt aan koersen van weleer, aan Belgische kermisrondjes uit de jaren 50 en 60, aan wedstrijden van dorp naar dorp door het Vlaamse land. Hij ruikt de geur van massageolie, friet en bier. Hij rijdt op kop van het peloton, “d’Hollander”. Van maart tot oktober reed hij daar, kriskras door het Mekka van de wielersport. In zijn levensonderhoud voorziend met arbeid op het land, spaarcentjes en gewonnen wedstrijdpremies. Trainend en koersend met zijn Belgische kameraden tot in de eeuwigheid. Althans, totdat hij door ons wordt afgelost en benen moet maken om achter aan te sluiten. Hij geniet er in stilte van.

Soms haalt hij capriolen uit waar je hart van overslaat. Op een kruising steekt hij zomaar over terwijl de auto’s aan alle kanten voorbij razen en wij in de remmen knijpen. Je kunt het honderd keer zeggen, dat het gevaarlijk is, maar hij deed het vroeger ook zegt hij en het gaat best. Ja, vroeger, toen ze nog met paard en wagen reden zeker. Egeltje noemen we hem, want er komt een dag, dan is hij net zo plat.

Maar ik snap het wel. Hij wacht niet aan de overkant, hij trekt nog een keer flink door. In gedachten is hij ontsnapt aan het peloton. Nog eenmaal rijdt hij voor de eer en glorie. Solerend naar de overwinning. Hij hoort zijn naam zingen over de koersradio. Gaat hij het halen? Nee, helaas verstoren wij zijn fietsdagdroom en stuiven hem op hoge snelheid voorbij. Aan het einde van de weg wachten we op hem.

“Gaat het?” vraag ik.

“Jawel, maar weinig macht vandaag.” zegt hij en trekt er een grimas van een 78-jarige bij. We genieten er beide in stilte van.

zaterdag 23 juni 2012

Bijgeluiden


Het is fantastisch weer! Volop zon en warmte, zo zie ik het graag. Ik zoef over de polderwegen op vederlichte pedalen. Weg met de arm- en been stukken. Weg met regenjacks en windstoppers. Overschoen? Niet nodig. En zeker geen helm muts.
 
O, wat een zaligheid. Daar hebben we zolang op moeten wachten dit jaar. Natuurlijk waren er mooie dagen, maar nog niet zo mooi als nu. Ik fietsdroom over het asfalt.

Prrrrrrrr. Wat is dat? Plots hoor ik een geluid wat ik net kan thuisbrengen. Als ik mij er op concentreer is het weg. Vast niets. Ik glij weer in mijn gelukszône op weg naar niets. Puur fietsgenot.

Prrrrrrr. Hé, daar is het weer. Ik snap er niets van. Het is niet de ketting en ook niet een van de derailleurs. En nu hoor ik het niet meer. Ondertussen heb ik een voor me uitrijdende renner ingehaald en groet hem vriendelijk. We kijken elkaar even aan met een blik dat boekdelen spreekt. Super weer! Ik ga op koprijden, wat kan me gebeuren vandaag.

Prrrrrrrrrrrrrrr. Ergens diep onder mijn hersenpan word ik weer gewaar van het geluid. Maar voordat ik me er druk over kan gaan maken, komt de ingehaalde renner naast me rijden en kijkt me verbaasd aan.

“Sorry dat ik het zeg, maar u zit te spinnen als een poes”

Prrrrrrrr. Ja, dat is het. Ik zit te spinnen als een tevreden poes. Prrrrrrrrrrrrrrr….
 
 
Rork Steijn