TT Bike deel 2

Eerste training op de tijdritfiets. Het begint allemaal met een juiste houding op de fiets. In de Specialized Concept Store Bike Sportive hadden we daar al behoorlijk aan gesleuteld. Zelf ben ik daarna enkele rondjes in mijn buurt gaan rijden om een betere houding/zitpositie te verkrijgen, tot dat het grotendeels naar mijn zin was. De echte test zou gisterenavond plaats vinden onder begeleiding van Tony B.

Ik had met Tony afgesproken bij Cruqiuis voor een half rondje Ringvaart om de techniek onder de knie te krijgen. Het is van mijn huis naar de Cruqiuis een kleine 10km stadsverkeer, het geen met een tijdritfiets geen sinecure is. De ligpositie op de fiets is niet aan te raden, want je geraakt nooit op tijd bij de remmen in een gevaarlijke situatie. Vanaf de Cruqiuis is het echter richting de Buitenkaag een redelijk opstoppingsvrij gebeuren, behoudens enkele bruggen en wegversmallingen. De wind staat behoorlijk hard schuin op de kop. Vandaag hoef ik gelukkig geen kopwerk te doen. Ik hoef alleen maar te volgen. Dat valt nog niet mee. Het perspectief van uit de armsteunen is anders dan vanaf een normaal racestuur. Ik zit een stuk dichterbij de voorrijder, maar minder strak aan het wiel. Tony rijdt met Sram S80 wielen die toch behoorlijk wind gevoelig zijn en hij wordt regelmatig opzij gedrukt door de wind. De eerste paar keren schrik hier van, maar dat is niet nodig. Er blijkt nog ruimte genoeg te zijn tussen onze wielen, ondanks het feit, dat ik, voor mijn gevoel, dicht tegen hem aan zit.

Vanaf de Buitenkaag is de wind in ons voordeel. Tony geeft aan, dat we gaan knallen! Hij schakelt naar zijn zwaarste verzet, 52x11, en begint te rammen. Ik schakel mee op, maar voel direct dat dit het niet gaat worden. Al snel zitten we hoog in de 40 en laag in de 50km/uur. Na een paar kilometer moet ik afhaken en waarschuw Tony. Ik geef aan dat 42-43km/uur te doen is en hij rijdt dit tempo van af dan vrij constant. Moped Tony! Samen racen we alles en iedereen voorbij. Voordat ik het in de gaten heb, arriveren we bij de brug van Aalsmeer. Job done!

We rijden terug Hoofddorp in. Ik heb nagenoeg geen last van de andere houding op de fiets, alleen het ronddraaien van de 52x12 (52x11 kreeg ik echt niet rond!) voel ik wel in de beentjes. Ik neem afscheid van Tony (woonplaats Hoofddorp) en rij verder naar de Cruqiuis. Aangezien de wind mee staat langs de Ringvaart, waag ik het erop en rij helemaal door tot Zwanenburg om daar de brug over te steken. De weg naar huis is weliswaar met wind tegen, maar nog goed te doen. Het enige waar ik echt last van heb is het schuren van mijn broek. Ik heb onderweg gemerkt, dat een minimale zeem voldoende en beter is dan de zeem in de broek die ik nu draag. En dus heb ik een beetje schrale liezen. Rustig uitrijdend fiets ik de straat in met ruim 70km op de teller en dat voor de eerste keer op een tijdrit fiets! De kop is er duidelijk af. Call me crazy!

Ik heb uiteraard nog niet vol gas een afstand afgejakkerd om een prestatie neer te zetten, maar ik moet zeggen, dit tijdrijden smaakt naar meer. Geen verkeerde beslissing om er speciaal een fiets voor aan te schaffen. Hier gaan we nog veel plezier aan beleven. Eens zien waar ik binnenkort aan de start kan verschijnen.

TT Bike

Anders dan de titel doet vermoeden, gaat het hier niet om een 1000cc zware motor, maar een 8kg wegende instapmodel tijdritfiets. Het is mijn eerste TTB ( lees Tijdritfiets) ooit en ik heb geen idee of ik dit leuk ga vinden. De individuele tijdrit en ploegentijdrit in Vijfhuizen smaakte naar meer, vandaar deze onlogische stap. Net zo makkelijk had ik op mijn racefiets verder kunnen experimenteren, maar wat is daar de lol van. Voor een leuke prijs kon ik deze Specialized Shiv Elite aanschaffen bij Bike Sportive in Haarlem. Een Specialized Concept Store bij mij bijna om de hoek, altijd fijn voor een Specialized adept zoals ik. Het is weliswaar geen hightech carbon jongen, maar een fijne strakke aluminium racer. Wel heb ik direct de wielen vervangen door een set Sram S30 race wielen. Dat scheelt al gauw 500 gram op het totaal gewicht. Tevens heb ik de no name remhoeven uitgeruild voor een set betrouwbare Sram Rival remmetjes. Niet dat het de bedoeling is, dat je veel remt tijdens een tijdrit, maar als je dan toch moet remmen, graag met een set stevige exemplaren. Het enige waar ik nog niet uit ben, is het vervangen van de aluminium crankset voor een carbon variant. Aangezien de portemonnee nu een beetje leeg is, wacht ik daar nog even mee.

Dan zijn er nog twee zaken die in de nabije toekomst beslist moeten worden. De eerste is de aanschaf van een snelpak (lees broek en shirt uit een stuk). Op zich geen moeilijke beslissing. Het komt de aerodynamica ten goede en het staat snel, althans dat hoop ik dan maar. Meer moeite heb ik met de tweede beslissing, nl. wel of geen punt helm. Ik heb daar toch wat esthetische problemen mee. Volgens Tony is een dergelijk hoofddeksel een must, maar ik weet het zonet nog niet. Ook hier geldt dat het de aerodynamica verbetert. Toch zie ik mezelf er niet mee rondfietsen, laat staan rondlopen. Geen gezicht. Dus voorlopig maar even met de gewone helm mijn kunsten vertonen. Die punthelmen kosten ook nog eens niet niks. En als er dan toch een komt, moet het wel een mooie zijn en die is dan weer de duurste die ik uit kan kiezen. Ik ken mezelf en de handel. Bij Bike Sportive staan ze nu al handen wrijven op me te wachten.

Dat het anders reageert en beweegt dan een racefiets moge duidelijk zijn. De positie op de fiets is niet te vergelijken. Dat zal enige gewenning vergen. Menig trainingsuurtje zal worden besteed aan de juiste houding vinden. Tony B. gaat me helpen.

Voor als nog vanavond de eerste training onder het wakend oog van Tony langs de Ringvaart. Misschien moet ik ook maar vast een afspraak met de fysiotherapeut maken voor morgen.

(wordt vervolgd)

FC Trappist

Zoals ik aan het einde van het vorige bericht al meldde, waren we, N. en ik, uitgenodigd om op de woensdagavond een wedstrijdje bij de Trappist te komen rijden. Vol verwachting klopt ons wielerhart. Zijn we laatst tijdens een clubwedstrijd van HSV De Kampioen helemaal zoek gereden op het parkoers van de Wheeler Planet, nu zou dat anders gaan was ons beloofd. We mogen als introducé meerijden met de B-groep. De Trappist rijdt met een A-groep, de snelle mannen, en een B-groep, de bijna even snelle mannen en vrouwen. Voor 5 euro krijg je een rugnummer en drie kwartier en 3 ronden fietsplezier, aldus was ons voorgespiegeld. De B-groep bestaat uit ca. 30 man en twee vrouwen en wordt na de A-groep weggeschoten. Inderdaad is het tempo voor ons goed te doen. Ik hang een beetje achteraan om de kat uit de boom te kijken, maar N. zet zich midden in het pelotonnetje in de buurt van de andere dame. Ze gaat duidelijk voor een eindplaats vóór de dame in kwestie. Hoezo dames zijn niet zo competitief ingesteld?!

Het koers verloop is vrij gemakkelijk te volgen. Er wordt lekker vaak gedemarreerd en elke vluchtpoging wordt binnen de kortste keren teniet gedaan. Aan het einde test ikzelf nog even de benen en spring naar een drietal ontsnapte renners toe. Lange Jan zit in mijn wiel en heeft de adem om mijn laatste bocht stuurmanskunst te bekritiseren. Ik weet het, mijn bochtenwerk op snelheid is nog wat roestig. Na ons sluit een halve ronde later het peloton aan en maken we ons op voor de massa sprint. Helaas zit in aan de verkeerde zijde van het wiel van N., die vervolgens vergeet uit te sturen naar links waar de ruimte ligt op het laatste rechte eind. Ik kan niet voluit de sprint inzetten, want in het midden is geen ruimte en om nu als introducé direct kamikaze gedrag te vertonen. Ik laat het lopen om ergens op plek tien de finishlijn te passeren. Al met al best lekker gereden. Mijn vormpeil stijgt en de lichamelijke gebreken nemen af. Lang leve de fysiotherapie. Een win win situatie zou ik zeggen.

Gezien de gemoedelijke sfeer voor, tijdens  en achteraf, besluiten N. en ik lid te worden van deze club fietsfanaten, zodat we de volgende keer voor slecht 3 euro fietsplezier kunnen beleven. Je zou kunnen zeggen: “De Trappist smaakt naar meer.”

 

Vormpeil veel belovend.

(met dank aan Dolly voor de mooie foto)

 

Nadat ik een bezoek aan de fysiotherapeut heb gebracht en hij mij heeft gemanipuleerd, is het weer een feest om te fietsen. Ik kan de pedalen weer strelen met het grootste gemak. Het werd dus tijd voor een test in een peloton. Het mooie weer was er debet aan, dat ik met vreugde op de fiets stapte om op Sloten een wedstrijd te gaan rijden. Samen met N. die niet te houden was om eens even aan de mannen te laten zien dat ze echt wel kan meekomen. Op de heenweg moesten we flink door trappen om op tijd te zijn voor de start. We kwamen met een kwartiertje speling aan. Even een rugnummer scoren (nr. 56), opspelden, beetje drinken, reepje eten en een rondje “warm” rijden.

Daar ging het even mis. Terwijl wij ons inrij rondje reden was het peloton al vertrokken. Oeps! Gelukkig is het bij dit soort wedstrijdjes geen punt om dan maar een rondje te wachten en aan te sluiten. Maar een vreemde gewaarwording is het wel. Als je de laatste bocht rond en je verwacht 100 renners te zien staan, maar niemand aantreft.

Dus pikte we de tweede ronde in midden van het peloton in. Het had dus duidelijk een voordeel opgeleverd. N. noemde het met recht een vliegende start. De grote groep renners genoot kennelijk van het weer en maakte in beginsel weinig aanstalten om direct de knuppel in het hoenderhok te smijten. Twee rondjes later was dit al verleden tijd en vlogen we laag over het parkoers. Ik kon me redelijk eenvoudig  voorin het peloton handhaven en in de buik van het peloton was het een eitje. Er waren de gebruikelijke ontsnappingspogingen die allemaal op niets uitliepen. Even dacht ik dat er een groepje vooruit was, maar dit bleek niet het geval te zijn. Na een uurtje koers kwam ik toch in de verleiding om met een paar man mee te springen, op weg naar een eerder ontsnapte groep. Helaas wilden/konden we de kloof niet dichten. De hartslag ging in de max en dat wilde ik graag voorkomen. Niet op de eerste de beste gelegenheid alles weer in de prak rijden. Heel houden was het devies. Ik liet ze lopen en werd weer opgeraapt door het peloton.

Tijdens de koers had ik N. al een paar keer voorbij zien schuiven. Ze rijdt steeds beter in een grote groep. Bleek N. onderweg  ook nog eens praktijkles gehad te hebben van een van de oude rotten in de groep, E. Hij had haar een aantal maal op de juiste plek in de groep gezet. Uit de wind en aan het wiel. Klinkt simpeler gezegd dan gedaan. Volgens mij is ze niet bang en geniet ze van de snelheid in de groep.

Ik wilde me de laatste ronde laten uitzakken om de kans op calamiteiten te voorkomen. Maar N. kwam aan de linkerzijde naar voren gereden. Tja, dus dan ook maar opschuiven. De sprint om de winst ging aan ons voorbij, want die vond plaats aan de kop en niet midden in het peloton waar wij vertoefden. In de laatste 500 meter passeerde we ruim twintig man om toch enigszins voorin te eindigen.

Met een voldaan gevoel konden we de terug reis aanvaarden, maar niet voordat we uitgenodigd werden om a.s. woensdag een wedstrijd te komen rijden bij de Trappist op de Wheeler Planet in Spaarnwoude. Volgens E. kunnen we daar ons in vorm rijden voor het komende cross seizoen.

Nu, met die vorm gaat het goed komen. We hadden na thuiskomst ruim 90km op de teller staan tegen een gemiddelde van 34km/uur. De vorm is here to stay!

Zorgelijk vormpeil

Met de vorm is het de laatste tijd niet best gesteld. Er is geen kracht in de benen te bespeuren, slechts leegte. Natuurlijk ben ik lekker aan het fietsen, maar echt eens flink doortrekken is er niet bij. Er zitten te weinig kilometers in de benen. De slechte weer in het voorjaar heeft niet bijgedragen tot een beter saldo aan kilometers. In vergelijking met andere jaren, lig ik ver achter wat dat betreft. Een deel van het mindere voorjaarsweer heb ik overgeslagen door op vakantie te gaan naar warmere oorden. Voordeel hiervan is dat het velletje een mooi bruin kleurtje heeft. Helaas, dat kleurtje bijhouden en verder uitbouwen gaat met het huidige weer niet lukken. De tijdrit en ploegentijdrit van een begin juni waren een goede graadmeter voor de vorm. Conclusie: de vorm is beneden peil.

 

Volgens mijn strava verbeter ik wel pr’s, maar alleen, omdat het kneiter hard waait, en met wind mee gaat het altijd als de brandweer. Geen goede graadmeter. Dus maar eens een wedstrijdje rijden op de club om te zien waar we staan. Met ruim honderd man (en enkele dames) aan het vertrek moet het toch mogelijk zijn je te verstoppen in het peloton en eens lekker te werken aan de broodnodige snelheid.

Nu, aan de snelheid moet inderdaad hoog nodig gewerkt worden. Het gaat direct super snel van af het startschot en de teller vliegt over de 50km/uur. Dit gaan we niet lang volhouden. De hartslag rijst de pan uit. Auw?! Na vijf rondjes geeft de rechterbilspier er de brui aan. Ik moet het peloton laten gaan. Ik kan geen kracht meer zetten met het rechter been. Balen.

Lekker dan, zo komt er niets van terecht van de plannen. Na een paar rondje rustig tempo rijden trekt de spanning uit de bilspier weg. Als het peloton weer langs komt sluit ik weer aan, maar bij tempo versnellingen wil het rechter been niet meer meewerken. Mijn fietsmaatje zegt dat ik “scheef” op de fiets zit. Drastische maatregelen dienen zich aan. Het wordt een gang naar de fysio. Die mag me eens fijn recht zetten.

Het ligt gelukkig niet aan het vormpeil. Die is best redelijk, maar er zit iets scheef in mijn bekken/onderrug. Komt allemaal weer goed met wat duw en trekwerk van de fysiotherapeut.

Als het weer nu ook beter wil worden met wat duw en trekwerk van een hogedruk gebied, wordt het vast nog een mooie fiets zomer!

Rork Steijn

Eigen Koers, Altijd Prijs

Eigen Koers, Altijd Prijs

(Omdat we voor de uitvoering van dit jaar geen sponsors konden vinden voor de Grote Prijs Hans van Steijn, even een terugblik op de vorige editie 23 juni 2012)

 

Afgelopen zaterdag (juni 2012) was het weer zover. Het jaarlijks terugkerende wielerfeestje van de familie. We hebben het hier niet over het NK, maar over een veel belangrijker evenement. Toen mijn vader, een aantal jaren geleden, 75 jaar werd, vroeg ik hem wat hij voor zijn verjaardag wilde hebben. Hij dacht even na, maar kon niets bedenken. Nieuwe fietscomputer? Mooi shirt? probeerde ik. Hij wist echter niets te verzinnen. Is er dan iets dat je nog eens graag wilt doen, probeerde ik. Hij fronste zijn wenkbrauwen. Weet je wat ik nog eens zou willen? Een koers rijden. Ja, dat zou ik nog eens willen doen. Een koers rijden. Daar had ik dus zelf om gevraagd. Er was geen weg meer terug. Beloofd is beloofd. Maar hoe organiseer je een koers op maat voor een 75-plusser?

 

Men huurt een wielerparkoers af inclusief geluidsinstallatie, juryhok met juryleden, kantine en kleedkamers en stuurt uitnodigingen aan familie, vrienden en bekenden, die in het bezit zijn van een racefiets. En voor je het weet sta je op een donderdagavond in augustus aan de streep van je eigen koers over 22 rondjes (70km) met mooie prijzen. De eerste 15 rondjes rijden we in gesloten peloton met een gangetje van rond de 30-35 km/u, zodat vaders het allemaal kan bijhouden. Hier en daar een beetje bijduwen, na de bocht, om de aansluiting niet te verliezen. En om het geheel niet beukend saai te laten worden, een paar tussensprints voor de onrustige renners onder ons. De laatste vijf rondjes mag er gas gegeven worden (of het gas erop) en is het werkelijk koers.

Zaterdag jl. was het de vierde maal in successie dat we de GP34HVS verreden en voor het eerst onder droge weersomstandigheden. GP staat voor Grote Prijs en 34 voor zijn geboortejaar, HVS zijn uiteraard zijn initialen. We hebben nu zelfs eigen shirts met het logo erop. Het is wielrennertje spelen voor gevorderden en dat maakt het leuk en amusant. Daarnaast is het voor menigeen een uitgelezen kans zich eens lekker te laten gaan op 3km asfalt zonder verkeer. Op zichzelf ook al een hele aparte ervaring. Geen medeweggebruikers die in de weg zitten.

Na de finish wordt het pas echt leuk, want in vijf rondjes hard fietsen gebeurd natuurlijk van alles. Van combines tot niet nagekomen afspraken, van flikken tot geflikt worden. Echt alles is aan bod gekomen, zoals het een koers betaamt. Daags nadien worden er nog vetes uitgevochten. Allemaal met een dikke glimlach om de mond. Met de grootste smile voor vaders.

Het meest spraakmakende onderdeel is de uitreiking van de prijzen. Want het lukt me altijd weer om mezelf, als organisator, een lelijke plastieke beker toe te wijzen. Tot grote hilariteit van de deelnemers/sters.

Ik haal slechts mijn schouders op. Hé, eigen koers, altijd prijs!

 

Rork Steijn

Ploegentijdrit met 4

Ploegentijdrit met 4

Waar het onzalige idee vandaan kwam valt niet meer te achterhalen, maar zondag stonden we zomaar op het startschavot van de Grote Prijs Vijfhuizen voor een ploegentijdrit van 10 km. N, C , R en ondergetekende hadden wel enkele trainingssessies achter de rug op dit onderdeel, waarin vooral de afspraken werden vastgelegd. Ikzelf zou de eerste 500 meter of zo voor mijn rekening nemen. Dat betrof het hele klinkergedeelte en twee bochten het dorp uit. Daarna zouden we, vanaf het asfalt gedeelte, gaan rouleren. Gelukkig scheen de zon, maar de wind speelde het voor elkaar, om over vrijwel het gehele parkoers, tegen te staan. ’s Morgen hadden N (bij de dames), R (bij de heren -45) en ik (heren +45) al een individuele tijdrit gereden over hetzelfde parkoers, dus van enige verrassing was geen sprake. Het was gewoon kolere zwaar! N was wel eventjes tweede geworden bij de dames. R en ik hadden af te rekenen met gasten op tijdritfietsen en Urbanus helmen.

We hadden afgesproken, dat N hoe dan ook niet op kop zou zitten bij de twee 180 graden bochten op het traject. Helaas, iets plannen geeft geen garantie voor een vlekkeloze uitvoering. Op N na, rijden we redelijke bochten, zij durft nog niet blind en zonder remmen een dergelijk bocht te nemen. Ik had zelfs mijn remmen opengezet om niet in de verleiding te komen als nog te gaan remmen. N neemt dus de eerste 180 bocht op kop en lekker breed, zodat de rest van ons binnendoor konden vliegen, waarna zij netjes achteraan kan aansluiten. Niet bedoeld en bedacht, maar het werkte uitstekend. Na 4 kilometer worden we ingehaald door fanatiek schreeuwden mannen op tijdritfietsen. We weten de verleiding te weer staan om in het tempo mee te gaan rijden en behoeden ons zelf zo voor een kill. We blijven in ons eigen tempo door trappen tot aan de terugkeer in Vijfhuizen. We moeten hier het dorp aan de andere zijde door, weer klinkers, om naar het volgende keerpunt te rijden. Het dorp door gaat prima. De twee bochten komen we zonder kleerscheuren door, zelfs onze formatie weten we intact te houden. De dip in de weg onder de viaduct van busbaan, gooit bijna roet in het eten. C zit nu tegen haar limiet, maar blijft meedraaien om het systeem niet te doorbreken. De tweede 180 graden bocht is een kopie van de eerste. N zit toch weer op kop, na een lange aflossing, een neemt de bocht ruim, zodat we er weer onder door duiken. Dan rest ons slechts nog een lang recht eind naar de streep met de tweede passage onder het busbaan viaduct door. Aangezien we met 4 moeten finishen en wel binnen 20 meter van elkaar, mogen we C niet te verliezen. C heeft niet de intentie om te lossen en bijt zich vast in het laatste wiel. De laatste 250 meter sprinten we met onze laatste krachten naar de finishlijn.

16 minuten en 3 seconden, net niet onder de 15 minuten. Het levert ons een 10^de plaats en een kwalificatie voor de finale op 16 augustus in Sittard-Geleen (16km) tijdens de Eneco tour. Klein bijkomend probleem is wel dat C en R dan lekker op vakantie zijn.

We zijn wel de snelste van de mixed teams, helaas geen zelfstandig onderdeel van dit evenement. Eens zien of we de KNWU nog op andere gedachten kunnen krijgen voor 16 augustus.

 Rork Steijn

www.gpvijfhuizen.nl